മരിച്ച ആളുടെ ബ്ലോഗ്‌

മരണത്തെ കുറിച്ചും അനന്തര ജീവിതത്തെ കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്ന സുഹൃത്തിന്‍റെ ബ്ലോഗ്‌ ഞാന്‍ ഈയിടെ യാദൃശ്ചികമായി വായിക്കാനിടയായി. മരണത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷപെട്ടു വന്നവരുടെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കഥ പറയുന്ന ഒരു ശൈലിയിലാണ് പുള്ളിയുടെ എഴുത്ത് എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ വായന രസകരമായിരുന്നു.    

 സത്യത്തില്‍ ഏതോ നിയോഗം എന്ന നിലയിലാണ് ഞാന്‍ അങ്ങേരുടെ  ബ്ലോഗ്‌ കാണാന്‍ ഇടയാകുന്നത്. ഫേസ് ബുക്കില്‍ അവയവ ദാനത്തെ കുറിച്ച് ഞങ്ങള്‍ നടത്തിയിരുന്ന ചര്‍ച്ചയില്‍ ഞാന്‍ ഉന്നയിച്ച കുറച്ചു സംശയങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരാള്‍ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാലും അയാള്‍ക്ക്‌ വേദന അറിയാന്‍ സാധിക്കും എന്ന ഒരു ഘട്ടം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അയാളുടെ അവയവങ്ങള്‍ മുറിച്ചു മാറ്റുന്ന രംഗം എത്ര ഭീതിജനകം ആയിരിക്കും എന്നൊരിക്കല്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. അവയവ ദാനത്തെ കുറിച്ചുള്ള എന്‍റെ തെറ്റിദ്ധാരണകള്‍ മാറ്റിയെടുക്കാനുള്ള ഒരു തിരച്ചിലിനിടയില്‍ ആണ് ഈ പറഞ്ഞ     ബ്ലോഗ്‌ ഞാന്‍ കാണുന്നത്. 

സത്യത്തില്‍ മരണത്തെ  കുറിച്ചും   അനന്തര ജീവിതത്തെ കുറിച്ചും ഞാന്‍ ചിന്തിക്കാത്ത ദിവസങ്ങളില്ല. മതങ്ങളില്‍ പറയുന്ന പോലെ ഒന്നുമല്ല സത്യം എന്ന ഒരു തോന്നല്‍ എന്നില്‍ ശക്തമായി നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പല അനുഭവങ്ങളും എനിക്കുണ്ടായത് കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ എനിക്ക് തോന്നാന്‍ കാരണം. പണ്ട് കുട്ടി ആയിരിക്കുമ്പോള്‍ ആളുകള്‍ മരിച്ചു എന്നൊക്കെ അറിയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആലോചിക്കുമായിരുന്നു മരണം എന്ന സത്യത്തെ കുറിച്ച്. പേടിയായിരുന്നു അന്നൊക്കെ മരിക്കാന്‍. പിന്നെ എപ്പോളോ മരണത്തെ എന്‍റെ സുഹൃത്തായി കാണാന്‍ ഞാന്‍ പഠിച്ചു. അവനുമായി മനസ്സിനുള്ളിൽ വച്ച് തന്നെ ആശയസംവാദം നടത്തുന്നത് പതിവായിരുന്നു. 

മേലെ സൂചിപ്പിച്ച  ആ ബ്ലോഗില്‍ മരിച്ച ആളുകള്‍ പങ്കു വച്ച പല അനുഭവങ്ങള്‍ക്കും സമാനമായി തന്നെ പല സ്വപ്നങ്ങളും ഞാനും കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സ്വപ്നങ്ങള്‍ എന്ന് വിളിക്കാന്‍ തോന്നുന്നില്ല. ഒരിക്കല്‍ ഒരു ചെറിയ ഉച്ചമയക്കത്തില്‍ എന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ നിന്നും ഭാരമില്ലാത്ത എന്നെ ആരോ പകുതി വഴി പൊക്കിയെടുത്തു. ഞാന്‍ അപ്പോളും നല്ല മയക്കത്തില്‍ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ എനിക്ക് അനുഭവിക്കാന്‍ സാധിച്ചു എന്നെ ആരോ എങ്ങോട്ടോ കൊണ്ട് പോകാന്‍ ഒരുങ്ങുന്നതായി. എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഈ ഭൂമി വിട്ടു പോകാനുള്ള വിഷമം കണ്ടിട്ടോ എന്തോ, അയാള്‍ പിടി വിട്ടു. ഞാന്‍ താഴേക്ക്‌ എന്‍റെ ശരീരത്തിലേക്ക് തന്നെ നിലംപതിച്ചു. അപ്പോള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു. 

വേറൊരിക്കല്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നിരുന്ന എന്നെ ആരോ വെടി വച്ച് വീഴ്ത്തി. ആ വെടിയുണ്ട എന്‍റെ ഹൃദയത്തെയും തുളച്ചു കൊണ്ട് മറുപുറം പോയത് എനിക്ക് വലിയ വേദനകളില്ലാതെ തന്നെ അനുഭവപ്പെട്ടു. എന്‍റെ കൈ നിറയെ ചോര നിറഞ്ഞൊഴുകി. നെഞ്ഞിനുള്ളില്‍  നിന്നും ഒരു പല്ല് പറിഞ്ഞു വീഴുന്നതിനു മുന്‍പ് ആടിയിളകുന്ന പോലെ ജീവനായിരിക്കാം ആടിയതെന്നു തോന്നുന്നു. പിന്നെ വേരറ്റ ശേഷം അതെന്നില്‍ നിന്നും ഒരു ശൂന്യതയിലേക്ക് ഒഴുകി പോയ ഒരോര്‍മ മാത്രം. 

മറ്റൊരു സമയത്ത് ഞാന്‍ കൊടും മഴയില്‍ ആരോ പറഞ്ഞിട്ട് മോട്ടോര്‍ ചലിപ്പിക്കാന്‍ പാടത്തു പോയി. അവിടെ വച്ച് നാല് ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും എന്‍റെ മേലേക്ക് വെള്ളം ചീറ്റി അടിക്കപെടുന്നു. ഷോക്ക്‌ അടിക്കുന്ന എന്‍റെ  ശരീരത്തെ വിട്ടു കുറച്ചു മാറി ഞാന്‍ ഇതെല്ലാം വീക്ഷിക്കുന്നു.  അങ്ങനെ പല തവണ ഞാന്‍ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ മരണം ഒരു സുഖമുള്ള അനുഭവമായാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. 

നമ്മള്‍ കാണുന്ന ഈ ലോകത്തിനും അപ്പുറം ഇതിനേക്കാള്‍ നല്ല ഒരു പ്രകാശപൂരിതമായ ലോകം കാത്തിരിക്കുന്നു എനിക്ക് തോന്നുന്നു. അവിടെ നമുക്ക് വിശപ്പും വേദനയും മറ്റു വികാരങ്ങളും ഒന്നുമില്ല. അവിടെ നമ്മളെ കാത്തു ഒരുപാട് പേരുണ്ട്, നമുക്ക് മുന്നേ മരിച്ചു പോയ നമ്മുടെ മുത്തശ്ശന്മാര്‍ , അമ്മാവന്മാര്‍, അങ്ങനെ കുടുംബക്കാരും നാട്ടുകാരും അവിടെ പാറി നടക്കുന്നു. ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന അച്ഛനമ്മമാരെ പോലെ നമ്മളെ കാത്തു അവരും എവിടെയോ ഉണ്ടെന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. 

ചിലപ്പോള്‍ എന്‍റെ തോന്നലുകള്‍ മാത്രമായി ഇത് മറ്റുള്ളവര്‍ കണ്ടേക്കാം, എന്തായാലും ആ   ബ്ലോഗ്‌ എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി. സത്യത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാന്‍ കൊതിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വെമ്പലുകള്‍ എനിക്കിതില്‍ കാണാന്‍  സാധിച്ചു . പിന്നീടു ഞാന്‍ ആ ബ്ലോഗ്‌ തിരഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും കണ്ടില്ല. ഇനി അതൊരു പക്ഷെ മരിച്ച ഏതെങ്കിലും ആളുടെ ബ്ലോഗായിരിക്കുമോ ? നാളെ ഇനി ഞാനും..എന്‍റെ ബ്ലോഗും...

-pravin-

യോഗ ക്ലാസും കോഴിക്കോടനും - കോളേജ് ഓര്‍മ്മകള്‍- 2

കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്നതിനു ശേഷം, പതിവ് ഉറക്കം കിട്ടുന്ന സമയം വളരെ കുറവായിരുന്നു. അങ്ങനെ പുതിയ ശീലങ്ങള്‍ പലതും തുടങ്ങി. വൈകീട്ട് കോളേജ് വിട്ടു വന്നാല്‍ ആദ്യം കിടന്നുറങ്ങും. അതായിരുന്നു ശീലം. പിന്നെ രാത്രിയില്‍ ഓരോരോ റൂമുകളിലും ഉള്ള സൊറ പറയലുകള്‍ തീരുമ്പോഴേക്കും സമയം പാതിരാ കഴിഞ്ഞിരിക്കും. അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന മത്സരം കോഴിക്കോടന്‍ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിളിക്കുന്ന മിഥുന്‍ ബാബുവിനെ കൊന്നു കൊല വിളിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. ഈ മിഥുന്‍ ബാബു എന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്‍ കോഴിക്കോട് നിന്നും വന്നത് കൊണ്ടും അവന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ വിശേഷതകള്‍ കൊണ്ടുമാണ് അവനെ പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ കോഴിക്കോടന്‍ എന്ന് വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. അവന്‍ അത് ഒരു പത്മ ശ്രീ അംഗീകാരം പോലെ ഇഷ്ടപെടുകയും ചെയ്തു. ഞങ്ങളുടെ റൂം അവനു ഭയങ്കര ഇഷ്ടമായിരുന്നു. (കാരണം റൂമില്‍ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ തിന്നാന്‍ ഉണ്ടാകും, വര്‍ത്തമാനത്തിനിടയില്‍ അളിയന്‍ അതെല്ലാം അകത്താക്കുന്നത് പതിവാണ് )

ഒരിക്കല്‍ ഞങ്ങള്‍ (റിയാസ്, കമല്‍, രൂപേഷ്, ശ്രീകുമാര്‍, നിധിന്‍ ) റൂമില്‍ ഇരുന്നു പഴയ പ്രണയ കഥകളെ കുറിച്ച് വർത്തമാനിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. വാതിലില്‍ ആരോ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം.

' ഡാ തമ്പീ .. പോയി വാതില്‍ തുറക്കെടാ ൬൭൬൧൫` ... ' കമാല്‍ ഉത്തരവിട്ടു.

പാവം തമ്പി (ശ്രീകുമാര്‍), പേടിച്ചിട്ടെന്ന പോലെ, വാതില്‍ പോയി തുറന്നു. വാതില്‍ക്കല്‍ എന്തോ പറയാനെന്ന മട്ടില്‍ കോഴിക്കോടന്‍ നിന്നു കുണുങ്ങുന്നു. (അന്നൊക്കെ എന്തെങ്കിലും വിഷമങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ കമാലിനോടോ രൂപെഷിനോടോ ആണ് കോഴിക്കോടന്‍ സംസാരിക്കാറുള്ളത് - കാരണം ഇപ്പോളും അജ്ഞാതം എനിക്ക് ). 

'എളാപ്പാ ....' അവന്‍ നീട്ടി വിളിച്ചു. കമാലിനെ കോഴിക്കോടന്‍ അങ്ങനെയാ വിളിക്കാറ്.

ഉണ്ട കണ്ണുകള്‍ പുറത്തേക്കു തുറുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് സലിം കുമാര്‍ നോക്കുന്ന പോലെ നോക്കി കൊണ്ട് കമാല്‍ അവനോടു ചോദിച്ചു ' എന്തേനു?? '. പിന്നെ ഒരു അട്ടഹാസവും. (എന്തിനും ഏതിനും അട്ടഹാസിക്കുക എന്നത് അവന്‍റെ സ്ഥിരം സ്വഭാവം ആയിരുന്നു. ആദ്യ കാലങ്ങളില്‍ പലപ്പോളും ഞാന്‍ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റിട്ട് പോലുമുണ്ട് . )

' എളാപ്പാ .. എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട് . ഒന്നിങ്ങട്‌ വാ. '

'കാശിന്റെ കാര്യമാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ധൈര്യമായിട്ട് വരാം , കാരണം അതെന്റെ കൈയില്‍ ഇല്ല " വീണ്ടും അട്ടഹാസം.

ഞങ്ങള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവനെ റൂമിലേക്ക്‌ ക്ഷണിച്ചു. പിന്നെ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് വന്നിരുത്തി.

' എന്താ കോഴിക്കോടാ നിന്‍റെ പ്രശ്നം ? ' കമാൽ ചോദിച്ചു.

അവന്‍ അവന്‍റെ സങ്കടത്തിന്റെ ഭാണ്ഡം അഴിച്ചു. എനിക്ക് ഇവിടെ വന്നേല്‍ പിന്നെ ഒരു സുഖമില്ല. വീട്ടുകാരെ കാണാന്‍ തോന്നുന്നു.' അവന്‍ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.

പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും കൂടി അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് പേടിപ്പിച്ചു. അവന്റെ ദുഃഖം വീണ്ടും കൂടി. പയ്യെ പയ്യെ അവനു മനസിലായി , ഇനിയും അവിടെ ഇരുന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ പേടിപ്പിച്ചു കൊല്ലുമെന്ന്. അത് ഒഴിവാക്കാനാണ് കമാലിനെ മാത്രം വിളിച്ചത്. നമ്മളുണ്ടോ വിട്ടു കൊടുക്കുന്നു. അവന്‍ പോകാനുള്ള തിടുക്കത്തില്‍ എണീറ്റു.

'ശരി . ഇവിടെ എവിടെങ്കിലും യോഗ ക്ലാസ്സ്‌ ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കണം. ആത്മ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് യോഗ ചെയ്യുന്നത് നല്ലതാണ്. പൈസ പോയാലും കുഴപ്പമില്ല'

അവന്‍ ഒരു യോഗ മാഷിന്‍റെ പക്വതയോടെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഞെട്ടി പോയി.

' ഇവനാള് പുലി ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. നമ്മള്‍ കളിയാക്കണ്ടായിരുന്നു ' ഞാന്‍ കുറ്റബോധത്തോടെ മറ്റുള്ളവരോട് പറഞ്ഞു.

(കുറ്റബോധം പോയിട്ട്, ബോധം പോലും ഇല്ലാത്ത അവന്മാര്‍ക്ക് അത് തമാശ.)

പിറ്റേ ദിവസം കോളേജില്‍ പോയപ്പോള്‍ ആണ് യാദൃശ്ചികമായി  രൂപ മാം  യോഗ ക്ലാസ്സ്‌ കോളേജില്‍ തുടങ്ങുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞത്.

ആ സമയത്ത് പിന്നില്‍ ഇരുന്നിരുന്ന കോഴിക്കൊടനോട് ഞങ്ങള്‍ ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു ..

"ഡാ കോഴിക്കോടാ കോളടിച്ചു ! നിനക്ക് പൈസ കൊടുക്കാതെ ആത്മ സംഘര്‍ഷങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ഇതാ ഒരു പുതിയ വഴി"

' അതിനു ഇതെനിക്ക് മാത്രമല്ല , നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും കൂടിയാണ് ഈ ക്ലാസ്സ്‌. . നിങ്ങളും ഉണ്ടാവില്ലേ ?'

' പിന്നെ ...ഞങ്ങള്‍ക്ക് അത്ര ആത്മ സംഘര്‍ഷം ഇല്ല മോനെ, നീയങ്ങു പോയാല്‍ മതി. " ഞങ്ങള്‍ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു ..

പക്ഷെ സംഗതി അവന്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. എന്നും രാവിലെ ആറു മണിക്കുള്ള യോഗ ക്ലാസില്‍ ഞങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം അത്യന്താപെക്ഷിതമാണെന്ന് H.O.D മേഴ്സീ മാം വന്നു പറഞ്ഞു. ഞങ്ങളുടെ ചെവിയുടെ രണ്ടു വശങ്ങളിലും എവിടെ നിന്നോ കുറച്ചു കിളികള്‍ വന്നു ചിലച്ചു. പിന്നെ ആകെ നിശബ്ദത. എടാ കോഴിക്കോടാ ഇനി നീയെങ്ങാനും ആണോ ഈ യോഗ ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങാന്‍ ശുപാര്‍ശ ചെയ്തത് ?

അന്ന് വൈകീട്ട് എല്ലാവരും റൂമില്‍ വന്നിട്ട് ചോദിച്ചു' നിങ്ങള് പോകുണ്ടോ യോഗ ക്ലാസിനു ' ?

'ഇല്ല ' ഞങ്ങള്‍ ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

' ഓ ഇവര് പോകുന്നില്ലേല്‍ ഞാനും പോകുന്നില്ല ' അലക്സ് പറഞ്ഞു.

പുള്ളി പറയുന്നത് കേട്ടാല്‍ തോന്നും ഞങ്ങളോട് തീരുമാനിക്കാതെ ഒന്നും ചെയ്യാറില്ല എന്ന്. അലക്സിനു എപ്പോഴും എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഒരു വല്ലാത്ത നിസ്സംഗതാ ഭാവമായിരുന്നു . അവന്‍ അതും പറഞ്ഞു റൂമിലേക്ക്‌ പോയി.

ടോം പിന്നെ ഇതൊന്നും തനിക്കു ബാധകമല്ല എന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ ആയിരുന്നു. അവനെ പലപ്പോളും ഈ കൂട്ടം കൂടി വര്‍ത്തമാനിക്കുന്നതില്‍ കിട്ടാറില്ല. അത് വേറിട്ട ഒരു ജീവി തന്നെ ആയിരുന്നു.

കൂട്ടത്തില്‍ രൂപേഷ് 'ബുദ്ധിരാക്ഷസന്‍' എന്നും ചേതന്‍ 'സര്‍വ വിജ്ഞാനകോശം' എന്നും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നതിനാല്‍, എല്ലാതരം ചര്‍ച്ചകളിലും അവര്‍ മുന്നിട്ടു നിന്നു. പക്ഷെ അവരും യോഗ ക്ലാസ്സിനു പോകണ്ട എന്ന തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു. (എന്നാണ് എന്‍റെ ഓര്‍മ ). 

എന്നും രാവിലെ ആറു മണിക്ക് ഹോസ്റ്റലിനു പുറത്തു ബസ്‌ വന്നു നില്‍ക്കുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം എന്നല്ലാതെ ഞങ്ങളാരും പോയതില്ല. കോഴിക്കോടന്‍ എന്നും പോകും. വന്നതിനു ശേഷം ഞങ്ങളോട് വിസ്തരിക്കും. 

"ഈ യോഗ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു വലിയ സംഭവം തന്നെ. ധ എന്നെ തന്നെ നോക്ക്, എന്തൊരു മാറ്റം അല്ലേ ?

(എവിടെ..എന്ത്  മാറ്റം ? ഞങ്ങള്‍ക്കൊന്നും തോന്നിയില്ല എന്ന് മനസ്സില്‍ ഞങ്ങള്‍ പറയും ).

കോഴിക്കൊടന്റെ യോഗ വിസ്തരണവും ക്ലാസും ഒക്കെ ആയി കുറച്ചു ദിവസം അങ്ങനെ പോയി. അപ്പോളാണ് മേഴ്സിയ മാം വന്നു പറഞ്ഞത് ഇനി യോഗ ക്ലാസിനു വരാത്തവര്‍ക്കൊക്കെ അന്നത്തെ ദിവസം അബ്സെന്റ്റ് മാർക്ക് ചെയ്യുന്നതിന് പുറമേ വേറെ പണിയും കിട്ടുമെന്ന്. വീണ്ടും പഴയ ആ കിളികള്‍ ആ ക്ലാസ് റൂമില്‍ കുറച്ചു നേരം പാറി കളിക്കുന്നത് ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു. 

മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ  നേരം വെളുക്കുമ്പോള്‍  ആര്‍ക്കാനും വേണ്ടി കണ്ണ് പോലും മിഴിയാതെ ഞങ്ങള്‍ വന്നു വണ്ടിയില്‍ കയറി ഇരിക്കുമ്പോഴും ചിരിച്ച മുഖവുമായി കോഴിക്കോടന്‍ അപ്പുറത്തെങ്ങാനും ഇരിക്കുന്നുണ്ടാകും. 

'അവന്‍റെ ചിരി കണ്ടോ.. അത് നമ്മളെ ആക്കി ചിരിക്കുന്നതാട .. ഒന്നങ്ങു പൊട്ടിച്ചാലോ ' റിയാസ്  സിജിയോട്‌ പറയുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടു. 

സിജി ഉറക്കം വന്നിട്ട് പിന്‍ സീറ്റില്‍ അമര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു.

'ആ ഇതൊക്കെ ഒന്ന് കഴിയട്ടെ അവന്റെ യോഗം നമുക്ക് ശരിയാക്കാം ' ...ആരോ പറഞ്ഞു . മേഴ്സിലിൻ കോട്ട് വാ ഇട്ടു അപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും ആത്മ സംഘര്‍ഷം തന്നെ.

വണ്ടി കോളേജില്‍ എത്തിയതും കോഴിക്കോടന്‍ ആദ്യം ചാടിയിറങ്ങി , യോഗ ക്ലാസ്സ്‌ നടക്കുന്ന ഹാളിലേക്ക് ഒരു ഓട്ടം.

' ഇവനേതാട ഈ അലവലാതി , പഞ്ചാര പായസം ഇടുത്തു വച്ചുക്കുണോ ഇജ്ജാതി ഓട്ടം ഓടാന്‍ ...' കമാല്‍ ഉറക്കം എണീറ്റ വഴി പറഞ്ഞു.

എല്ലാവരും വണ്ടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങി നടന്നു. ഞാന്‍ ടോമിനെ നോക്കി.

'ഏയ്‌.. അങ്ങനെ ഒരു അബദ്ധവും പറ്റിയിട്ടില്ല, അവന്‍ വന്നിട്ടില്ല. വല്ലാത്തൊരു ജന്മം ...' അവന്‍റെ റൂം മേറ്റ്‌ മേര്സ്ലിന്‍ പറഞ്ഞു. 

അങ്ങനെ യോഗ ക്ലാസ്സില്‍ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും വരി വരിയായി നില്‍ക്കുന്നു. യോഗ മാഷിനെ കണ്ട ഞങ്ങള്‍ ചിരിച്ചു. മെലിഞ്ഞുണങ്ങി ..ഇത്ര ഒക്കെ യോഗ ചെയ്തിട്ടും ഇയാള്‍ക്ക് എന്താ ആരോഗ്യം ഇല്ലാതെ പോയത് എന്ന് ചിന്തിച്ചു. ഞാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന വരിയുടെ ഇടതു ഭാഗത്ത്‌ കോഴിക്കോടന്‍, വലതു ഭാഗത്ത്‌ മേര്സ്ലിന്‍ , മുന്നില്‍ സാം, ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ വരിയില്‍ എവിടെയൊക്കെയോ ഉണ്ട് .

യോഗ മാഷ്‌ അഭ്യാസം തുടങ്ങിയതും പിന്നില്‍ നിന്നും സിജി, റിയാസ് അങ്ങനെ ആരൊക്കെയോ അടക്കി ചിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. രൂപേഷ് ഇയാളോട് സംശയം ഒന്നും ചോദിച്ചു ക്ലാസ്സിന്‍റെ സമയം കൂട്ടരുതേ എന്ന് മാത്രം ആയിരുന്നു എന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥന.. ഭാഗ്യം ! അതുണ്ടായില്ല. ദൈവം കാത്തു. 

ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കോഴിക്കോടനെ ഞാനും മേര്സ്ലിനും കൂടെ നോക്കും. അവന്‍ മുടിഞ്ഞ പെര്‍ഫോര്‍മന്‍സ് ആണെന്ന് മനസിലാക്കിയ ഞങ്ങള്‍ അവനെ മനസ്സില്‍ കൈ കൂപ്പി.

ഇനി അവസാന ഭാഗം ' ശവാസനം ' .. മാഷ്‌ വിസില്‍ അടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. 

' ആദ്യം മരിച്ച പോലെ ഇങ്ങനെ കിടക്കണം ...പിന്നെ മനസ്സ് ഫ്രീ ആക്കണം . ആകാശത്തിനു മുകളിലൂടെ ഒരു വെളുത്ത പഞ്ഞിക്കെട്ടായി നമ്മള്‍ പാറി നടക്കുന്നതായി സങ്കല്പ്പിക്കണം ' എല്ലാവരും നിലത്തു വിരിച്ച പേപ്പറില്‍ അങ്ങനെ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടന്നു ശവാസനം അഭ്യസിക്കുന്നു.

അപ്പുറത്ത് കിടക്കുന്ന മേര്സ്ലിനോട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു ' ഡാ നീ പഞ്ഞിക്കെട്ടായി ആകാശത്തിലേക്ക് പോങ്ങിയോ ?'

' ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ പൊങ്ങും. നീയോ ?'

' ആ ഞാനും. "

'ആരും സംസാരിക്കരുത് ഈ യോഗ ചെയ്യുമ്പോള്‍ ... എല്ലാവരും കണ്ണടക്കൂ...ഇനി ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്ക് പരമാവധി എടുക്കൂ..ഇനി ആഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് വിടൂ..' യോഗ മാഷ്‌ വിസിലടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. 

പിന്നെ പിന്നെ അയാള്‍ വിസില്‍ മാത്രം അടിക്കും. ഞങ്ങളിങ്ങനെ ശ്വാസം പിടിച്ചു കളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് നേരം കുറെ ആയി. ഇയാള് ഇതിപ്പോ അടുത്ത കാലത്തൊന്നും നിര്‍ത്തുന്ന ലക്ഷണവും ഇല്ല.

ഒരു പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിട്ടോളം അത് ചെയ്തു കാണും. ഇന്നത്തെ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു.എല്ലാവരോടും എണീക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ എണീറ്റു നോക്കിയപ്പോള്‍ എന്‍റെ ഇടതു ഭാഗത്ത്‌ കോഴിക്കൊടനെ കാണാനില്ല. നോക്കുമ്പോള്‍ അവനതാ നിലത്തു കിടന്നു നല്ല ഉറക്കം. ഞാന്‍ കാര്യം മേര്സ്ലിനു കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അപ്പോളേക്കും എല്ലാവരും ചിരിച്ചും ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കിയും അവനെ ഞെട്ടിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.

അവന്‍ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു. ഒരു ചമ്മലോടെ അവന്‍ ഞങ്ങളെ നോക്കി എഴുന്നേറ്റിട്ട് പറഞ്ഞു' ഞാന്‍ അറിയാതെ ഉറങ്ങി പോയതാ. ഇതാദ്യമായാണ് ഇങ്ങനെ...അല്ലെങ്കിലോക്കെ ഞാന്‍....'

പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. ' പിന്നേ.. ആദ്യമായിട്ട് . എടാ നീ സ്ഥിരം ഇത് തന്നെയാകും കാണിക്കാരുണ്ടാകുക .. എന്നിട്ട് റൂമില്‍ വന്നു ഞങ്ങളെ യോഗ പഠിപ്പിക്കാന്‍ വരും.. അവന്‍റെ ഒരു ആത്മ സംഘര്‍ഷവും യോഗയും.. എഴുന്നേറ്റു പോടാ..'

പിന്നെ അവിടുന്നങ്ങോട്ട് അവനെ വധിക്കാന്‍ കിട്ടുന്ന എല്ലാ അവസരത്തിലും ഞങ്ങള്‍ ഇതു തന്നെ പറയുമായിരുന്നു. പിന്നെ കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് അവന്‍ റൂമിലോന്നും വരാതായി. എല്ലാവരും ഒന്നടങ്ങിയ ശേഷം മാത്രമേ പിന്നെ വരാന്‍ തുടങ്ങിയത് . അപ്പോളേക്കും അവന്‍ മറ്റൊരു ആത്മ സംഘര്‍ഷത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷെ യോഗയെ കുറിച്ച് മാത്രം ഒരൊറ്റ അക്ഷരവും അവന്‍ പിന്നെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്തായാലും അന്നത്തെ ആ യോഗ ക്ലാസിനു ശേഷം വേറെ ഒരു ക്ലാസ്സ്‌ ഉണ്ടായില്ല. ആ മാഷ്‌ എന്തോ പിന്നെ വന്നതേ ഇല്ല. "ഭാഗ്യം" എന്ന് ഞങ്ങളും ഒപ്പം കോഴിക്കോടനും പറഞ്ഞു.

കാലം ഇപ്പോള്‍ ഇത്ര കഴിഞ്ഞു എങ്കിലും , എവിടെയെങ്കിലും വച്ച് യോഗയെ കുറിച്ച് കേള്‍ക്കുകയോ കാണുകയോ ചെയ്‌താല്‍ എനിക്കാദ്യം ഓര്‍മ വരുക കോഴിക്കൊടന്റെ ആ മുഖമാണ്. അവനിപ്പോഴും യോഗ ക്ലാസില്‍ ആയിരിക്കുമോ ? ഏയ്‌ അതിനുള്ള ധൈര്യം ഈ ജന്മത്തില്‍ ഇനി അവനുണ്ടാകില്ല. 

2006-2008 C.M.S College, Coimbatore - യോഗ ക്ലാസിനു പോകാന്‍ ബസ്‌ കാത്തിരിക്കുന്നു. പിന്നില്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നോക്കുന്ന വെള്ള കുപ്പായക്കരനാണ് നമ്മ പറഞ്ഞ കോഴിക്കോടന്‍.

-pravin-

ചിന്തിച്ചിരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടി

അവള്‍ അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. എപ്പോഴും  എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും  . ക്ലാസില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ എപ്പോഴും  മാഷും ടീച്ചറും ഒക്കെ ചീത്ത പറയും. എന്നാലും അവള്‍ക്കു വലിയ മാറ്റങ്ങള്‍ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ഒരു ഓണക്കാലത്ത് പച്ച പട്ടു പവാടയുടുപ്പ് ഇട്ടു കൊണ്ട് അവള്‍ പൂക്കള മത്സരത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ സ്കൂളില്‍ വന്നു.  അന്ന് അവൻ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു "ഈ ഡ്രസ്സ്‌ ഇഷ്ടായി ട്ടോ. ഈ പച്ച നിറവും" . അവള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ക്ലാസ്സ്‌ മുറിക്ക് പുറത്തേക്കോടി പോയി. പിന്നെ സ്കൂള്‍ അവധിക്കാലം കഴിയാന്‍ വേണ്ടി അവൻ കാത്തിരുന്നു, അവളെ വീണ്ടും ഒരിക്കല്‍ കൂടി ആ പച്ച പട്ടു പാവാട ഇട്ടു കാണാന്‍  കൊതിച്ചു . 

സ്കൂള്‍ തുറന്നു. അവള്‍ മാത്രം എത്തിയില്ല. ക്ലാസ്സില്‍ പരീക്ഷ പേപ്പര്‍ കൊടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മിനിയുടെ മാര്‍ക്ക്‌ കേട്ട് എല്ലാവരും ഞെട്ടി പോയി. അവള്‍ക്ക്  ആദ്യമായാണ്‌ പരീക്ഷകളില്‍ ഇത്ര മാര്‍ക്ക്‌ കിട്ടുന്നത്. നാളെ ക്ലാസില്‍ അവള്‍ എന്തായാലും വരും. അപ്പൊ ഇതിന്റെ രഹസ്യം ചോദിക്കണം. അവൻ മനസ്സിൽ കരുതി. 

അടുത്ത ദിവസം  സ്കൂളില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത് സ്കൂളിനു അവധിയാണെന്നാണ്. കാരണം അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ അവന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞത്  മിനിയുടെ  ആത്മഹത്യയെ കുറിച്ചാണ്.  അവനാകെ  തരിച്ചു നിന്ന് പോയി. വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മിനിയുടെ വീട്ടിലേക്കു പോകുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ അവനും  പോയി. അവിടെ അലമുറയിട്ടു കരയുന്ന അവളുടെ അമ്മയും പിന്നെ ഏതൊക്കെയോ ബന്ധുക്കളും മാത്രം. ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന് ആംബുലന്‍സ് എത്തിയതും കരച്ചില്‍ കൂടാന്‍ തുടങ്ങി. അവളെ ഒരുപാട് വഴക്ക് പറഞ്ഞിരുന്ന മാഷുമാരും ടീച്ചര്‍മാരും ആ അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അവരും പക്ഷേ  കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് . 

പച്ച പട്ടു പാവാടയുടുത്ത അവളുടെ ശവശരീരം കുറെ ആളുകള്‍ ചേര്‍ന്ന് ആംബുലൻസിൽ നിന്ന് ഇറക്കി കൊണ്ട് വന്ന് വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് കിടത്തിയപ്പോള്‍ മാത്രം അവന്റെ  കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു പോയി. അവളുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരത്തെ വീട്ടിൽ സമ്മാനിച്ച് കൊണ്ട്  ദൂരെ ദൂരേക്ക്‌ മറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ആംബുലൻസിലേക്കായിരുന്നു പിന്നീട് അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരിഞ്ഞത്. 

എന്തിനാണ് അവള്‍ ഇത് ചെയ്തത് എന്ന് ആര്‍ക്കും അറിയാതെ പോയി. പച്ച പട്ടുപാവാടകള്‍ കണ്ടാല്‍ പേടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു അവനിപ്പോൾ. മിനി എന്തായിരിക്കും പണ്ടൊക്കെ  ആലോചിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നിരുന്നത് ? അവനും  മിനിയെ പോലെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഒറ്റക്കിരുന്നു ചിന്തകളുടെ മാത്രം ലോകത്തേക്ക് പോയി വരാന്‍ തുടങ്ങി. അത് പക്ഷെ മിനിയെ പോലെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ അല്ല. മറ്റെന്തൊക്കെയൊ അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ട് മാത്രം.

-pravin-

ഞാനും ചെകുത്താനും

അലസ്സന്റെ  മനസ്സ്  ചെകുത്താന്റെ കൊട്ടാരമാണെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു. അന്ന് മുതല്‍ ഞാനിത്തിരി അലസനാകാന്‍ തുടങ്ങി. കാരണം ചെകുത്താനെ എനിക്കത്രക്കും  ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ചെകുത്താനെ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപെടാന്‍ കാരണം ദൈവമാണ്. എപ്പോളൊക്കെ ചെകുത്താന്മാര്‍ പല രൂപത്തില്‍ വന്നു എന്നെ ശല്യം ചെയ്യുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ  മനസ്സിലേക്ക് അവരുടെ ചിന്തകള്‍ ആക്രമണം നടത്തുകയോ ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ദൈവത്തെ വിളിച്ചു കരയുകയും , ആ ചെകുത്താന്മാരെ  കൊന്നു കൊണ്ട് എന്നെ അദ്ദേഹം രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട് . ദൈവവുമായി അകന്നു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചെകുത്താന്മാര്‍ വീണ്ടും വരുന്നു. അപ്പോള്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ എന്തിനു ചെകുത്താനെ വെറുക്കണം അല്ലെങ്കില്‍ പേടിക്കണം ? അവര്‍ കാരണമല്ലേ എനിക്ക് ദൈവത്തോട് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ അടുക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നത്‌. .? 

-pravin- 

രാത്രിമഴ

തറവാട്ടിലെ പഴയ നലുകെട്ടിനുള്ളിലെ മരത്തിന്റെ ജനാലയില്‍ മുഖം അമര്‍ത്തി കൊണ്ട് അയാള്‍ പുറത്തേക്കു നോക്കി . നല്ല ചാറ്റല്‍ മഴ കൂടെ മിന്നലും. മഴ ചാറലുകള്‍ മുഖത്തേക്ക് വീശാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോളും, ജനാല ചാരാതെ ദൂരെ കാറ്റത്ത്‌ വളഞ്ഞാടുന്ന കവുങ്ങുകളെ മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു അയാള്‍  . പഴയ മരത്തിന്റെ മണം അയാളെ പലതും ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചു. ഒരു വലിയ മിന്നല്‍ വെളിച്ചം മുഖത്തേക്ക് വീശിയെങ്കിലും അയാള്‍ കണ്‍ പോളകള്‍ ചിമ്മിയില്ല. കണ്ണുകളില്‍ പെയ്തിറങ്ങിയ രാത്രിമഴയുടെ കാഴ്ചകള്‍ ഓര്‍മകളുടെ അകമ്പടിയോടെ  അയാളെയും മനസ്സിനെയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടോ പോയിരിക്കുന്നു. 

  കുട്ടിക്കാലത്ത് ചേമ്പിന്‍ ഇലകള്‍ ചൂടി മഴ കൊള്ളാതെ  നടന്നതും, ചെളി വെള്ളം തെറുപ്പിച്ച് കൂട്ടുകാരുമായി തല്ലു കൂടിയതും, മഴ നനഞ്ഞു വന്നപ്പോള്‍ അമ്മ മട്ടി  ചൂരല്‍ കൊണ്ട് തല്ലിയതും, പിന്നെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അമ്മ സ്നേഹത്തോടെ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് തോര്‍ത്തെടുത്ത് തല തോര്‍ത്തി തന്നതും, മച്ചില്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന രസ്നാതി പൊടി തലയില്‍ അമര്‍ത്തി തിരുമ്മി തന്നതും എല്ലാം ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്തോ പോലെ. 

  ഇന്നിപ്പോള്‍ ആരുമില്ല തറവാട്ടില്‍ . അമ്മയും അച്ഛനും മരിച്ചതില്‍ പിന്നെ നാട്ടില്‍ വരാറ് പോലുമില്ല. പിള്ളേരുടെ ഭാവി ഓര്‍ത്തു കൊണ്ടാണ്  അമേരിക്കയില്‍  തന്നെ സ്ഥിര താമസം തുടങ്ങിയത്. തറവാട് തന്‍റെ പേരില്‍ എഴുതി വച്ചതായിരുന്നത് കൊണ്ട് അത് പിന്നീടു എപ്പോളെങ്കിലും വില്‍ക്കാനുള്ള ഒരു ഉദ്ദേശം ഉണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ആണ്ടിന് ബലി ഇടാന്‍ ഇത്തവണ വരാന്‍ മനസ്സ് നിര്‍ബന്ധിച്ചു  കൊണ്ടേ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ പോലും ആ ചിന്ത  മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. പക്ഷെ ,    ഇപ്പൊ എന്തോ മനസ്സ് വരുന്നില്ല- അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും ഫോട്ടോ നോക്കി കൊണ്ട് അയാളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു. 

"" ഹൂ ഈസ് ദിസ്‌ ഓള്‍ഡ്‌ വുമെന്‍ "" തന്റെ ചെറിയ മോന്‍ ഫോട്ടോ നോക്കി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാന്‍ അയാള്‍ ഏറെ ബുദ്ധി മുട്ടി. നാളെ തിരിച്ചു അമേരിക്കയിലോട്ടു തന്നെ പോകുകയാണ്. താന്‍ ചെറിയ കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛനും അമ്മയും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു തന്‍റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും നിറവേറ്റി തരാന്‍, പക്ഷെ അവര്‍ക്ക് വയസ്സയാപ്പോളും മരിക്കുന്ന സമയത്ത് പോലും അവരുടെ അടുത്ത് ഒന്നിരിക്കാന്‍ പോലും തനിക്കു സമയം കിട്ടിയില്ല എന്ന് എങ്ങനെ മനസാക്ഷിയോട് പറയും. ആ കടമൊക്കെ ഇനി എങ്ങനെ വീട്ടി തീര്‍ക്കും ..ബന്ധങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പ്രവാസം നടത്തി കാശുണ്ടാക്കി വരുമ്പോള്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ ആരുമില്ലെകില്‍ പിന്നെന്തിനീ നെട്ടോട്ടം? അയാളുടെ മനസ്സ് കൂടുതല്‍ അസ്വസ്ഥമായിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. 

അയാളുടെ ഗദ്ഗദങ്ങള്‍ ആ നാലകത്ത് ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുംബോളും   മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഭാര്യയുടെ കൂടെ  നാളെ തിരിച്ചു പോകാനുള്ള  തയ്യാറെടുപ്പുകളില്‍ അയാള്‍ മുഴുകി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.  

-pravin- 

ചെമ്പരത്തി

എന്‍റെ നൊമ്പരങ്ങള്‍ ആരുമറിയുന്നില്ല. എല്ലാവര്‍ക്കും റോസാ പൂവിനോടാണ് ഇഷ്ടം മുഴുവന്‍. . ഞാന്‍ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു എന്നെ ഇങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ ? എല്ലാവരും എന്നെ ഭ്രാന്തിയാക്കുന്നു ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട്. 

പണ്ടൊക്കെ ആളുകള്‍ക്ക് എന്നെ എന്തിഷ്ടമായിരുന്നു. രാവിലെ അമ്പലത്തില്‍ പോകുമ്പോള്‍ എന്നെ ദേവന്‍റെ പൂജക്ക്‌ വേണ്ടി കൊണ്ട് പോയിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക്‌ തലയില്‍ തേക്കാനും, എണ്ണ കാച്ചാനും എന്നെ ആവശ്യമായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങളെല്ലാവരും കൂടി അകലെ ഉള്ള എന്‍റെ ബന്ധുക്കളെ ഒക്കെ കൊന്നൊടുക്കി. ഭാഗ്യം കൊണ്ടാ ഞാന്‍ ഇപ്പോളും ജീവിക്കുന്നത്. 

പക്ഷെ ഇപ്പൊ, ഈ പഴയ തറവാട്ടിന്റെ മുറ്റത്ത്‌ പോലും എന്നെ വളരാന്‍ അനുവദിക്കുന്നില്ല ഈ പുതിയ തലമുറ. പണ്ട് തറവാട്ടിലെ മുത്തശ്ശി ഉള്ള കാലത്ത് എന്നില്‍ നിന്നും മരുന്നും എണ്ണയും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. മുത്തശ്ശി കഴിഞ്ഞ മാസം മരിച്ചപ്പോള്‍ വന്ന മക്കളെല്ലാം കൂടെ ഈ തറവാട് റിസോര്‍ട്ട് ആക്കാന്‍ പോകുകയാണ്. ഇന്നലെ ഒരു ലോറി നിറച്ചു പുതിയ കുറെ പൂചെട്ടികളും പേരറിയാത്ത കുറെ ചെടികളും ഇവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. തറവാടിന്റെ തെക്കെപുറത്തു നിന്ന് വന്ന കാറ്റാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്. അവന്‍ മാത്രമാണ് എനിക്കിവിടെ സംസാരിക്കാന്‍ ഉള്ളു. അകലെ ചെട്ടിയില്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന ചെടിയോടു ഞാന്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും ഭയങ്കര ഗൌരവക്കാരിയാണ്‌,,... പൂക്കളും ചിരിച്ചില്ല. കാറ്റ് പറഞ്ഞ പേര് ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. അവരൊക്കെ വലിയ വീട്ടിലെ സല്‍ക്കാര റൂമിലാണ് ഇരിക്കാറ് പോലും. വെയിലും മഴയും പ്രകശവും ഇഷ്ടമില്ലാ തോന്നുന്നു. 

രാവിലെ ഒരു വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടിട്ട് ഞാന്‍ തല ഉയര്‍ത്തി നോക്കിയപ്പോള്‍ ആനയപ്പോലെ തുമ്പി കൈ ഉള്ള ഒരു മഞ്ഞ നിറമുള്ള യന്ത്രം എനിക്ക് നേരെ വരുന്നത് കണ്ടു. പിന്നീട് എന്നെ വേരോടെ പുഴ്ക്കിയെറിഞ്ഞു. എന്നെ അടുത്തുള്ള പുഴയില്‍ മറ്റു അവശിഷ്ട വസ്തുക്കളുടെ കൂടെ എറിഞ്ഞു അവര്‍. എന്നിട്ടും എന്‍റെ ജീവന്‍ പോയിരുന്നില്ല. എവിടെയെങ്കിലും ഒരിത്തിരി മണ്ണുള്ള സ്ഥലത്ത് അടിഞ്ഞു കൂടാന്‍ സാധിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ രക്ഷപെട്ടു എന്ന് കരുതി . അതിനു ഈ പുഴയില്‍ മണ്ണും മണലും കൂടി കലര്‍ന്ന് കിടക്കുകയാണ്, പിന്നെങ്ങനാ... ഒടുക്കം കിട്ടിയ സ്ഥലത്ത് ഞാന്‍ വേരുറപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് മഴയും കാറ്റും വന്നത്. പുഴവെള്ളം എന്നെയും കൊണ്ട് കുറെ ദൂരം പോയിക്കാണും. ഞാന്‍ ഒരു കാട്ടാറ്‌ വഴി മറ്റെങ്ങോ എത്തി. 

കണ്ണ് തുറന്നു ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി. ഇല്ല, എനിക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല. ഞാന്‍ പൂര്‍ണമായും സുരക്ഷിതയാണ് .ഇതൊരു കാടാണ്. ഇവിടെയെങ്കിലും എനിക്കാരെയും പേടിക്കാതെ ജീവിക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്നറിയില്ല. എന്നെ തിരിച്ചറിയാത്ത ഈ കാട്ടില്‍ വേരുറപ്പിക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നല്ലതാണ്. എന്തായാലും എന്നെ ഭ്രാന്തിയായി കാണുന്ന നാട്ടിലേക്ക് മരിക്കേണ്ടി വന്നാലും ഞാനില്ല. 

അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഞാന്‍ എന്തിനു തിരിച്ചു പോകണം ? എന്നെ ഭ്രാന്തുമായിഉപമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയും ഭ്രാന്തന് ചൂടാനുള്ള വെറും ഒരു പൂവായി സങ്കല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു നാട്ടിലെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഞാന്‍ ഇല്ലാതായപ്പോള്‍ സമാധാനമായി കാണുമെന്നു കരുതുന്നു. 

-pravin-

കടവാങ്ങോട്ടു കുഞ്ഞിമാക്കം - ഒരു കളിയാട്ടക്കഥ

ഈ അടുത്തായിട്ടാണ് ഞാന്‍  കടവാങ്ങോട്ടു കുഞ്ഞി മാക്കത്തെ കുറിച്ച് ആദ്യമായി കേള്‍ക്കുന്നത്.  അത് വരെ എനിക്ക് അറിഞ്ഞിരുന്ന മാക്കം കടത്തനാട്ടു മാക്കം ആയിരുന്നു. നസീര്‍ , ഷീല അഭിനയിച്ച ആ സിനിമ എന്നെ പോലെ ചിലപ്പോള്‍ നിങ്ങളും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകാം. എന്‍റെ മനസ്സില്‍ മായാതെ പതിഞ്ഞ ഈ കഥ ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കും പറഞ്ഞു തരാം.

 മാക്കത്തെ കുറിച്ച് പറയാനുള്ളത് ഒരു ദുരന്ത കഥയാണ്‌. നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു മുന്‍പ് കണ്ണൂരില്‍ പയ്യന്നൂരിനടുത്തുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ്  ഈ കഥ നടന്നത്. അന്നത്തെ പടനായകന്മാരുടെ തറവാടായ കടവാങ്ങോട്ടിലെ മാക്കം മൂക്കന്‍ കുറ്റി വീട്ടിലെ കുഞ്ഞിക്കോമനെ വേളി കഴിക്കുകയും അതില്‍ പന്ത്രണ്ടു ആണ്‍ മക്കള്‍ പിറക്കുകയും ചെയ്തു.  ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞിനെ കൂടി അവര്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഒരുപാട് വഴിപാടുകള്‍ക്കൊടുവില്‍ പിറന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിയാണ് കഥയിലെ മാക്കം.    

അച്ഛന്റെ മരണ ശേഷവും, ആങ്ങളമാരുടെ കുഞ്ഞുപെങ്ങളായി മാക്കം അങ്ങനെ ജീവിച്ചു പോന്നു. പക്ഷെ വിവാഹിതര്‍ ആയതിനു ശേഷം ആങ്ങളമാര്‍ ഭാര്യമാരെ മാത്രം നോക്കി കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നവര്‍ ആയി മാറി.. അവര്‍ക്ക് പെങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ സമയമില്ലാതെയായി. എന്നാല്‍ കുട്ടി  രാമന്‍ എന്ന ആങ്ങളയും ഭാര്യയും മാത്രം അവളെ പഴയ പോലെ സ്നേഹിക്കുകയും വേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തു കൊടുക്കയും ചെയ്തിരുന്നു. ബാക്കി  ഭാര്യമാര്‍ നാത്തൂന്‍ പോരുമായി മാക്കത്തെ പലപ്പോളും ഉപദ്രവിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ്  മാക്കത്തിന്റെ മരിച്ചു പോയ അച്ഛന്‍ പണ്ട് മാക്കത്തിന് വേണ്ടി പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു വച്ച  മുറ ചെറുക്കാനായ കുട്ടി നമ്പരുമായി  മാക്കത്തിന്റെ വേളി കഴിയുന്നത്‌ . 

ഒട്ടും താമസിയാതെ തന്നെ  അതില്‍ ചാത്തു, ചീരു എന്ന പേരില്‍ രണ്ട് പൊന്നോമന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ മാക്കം  ജന്മം നല്‍കുകയും ചെയ്തു. അതെ സമയം  ഈ പറഞ്ഞ ആങ്ങളമാരുടെ ഭാര്യമാര്‍ക്ക്   ആര്‍ക്കും തന്നെ  ഒരു കുഞ്ഞിക്കാല് കാണാന്‍ കാലങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഭാഗ്യം ഉണ്ടായില്ല. തറവാട്ടില്‍ മാക്കത്തിനുള്ള സ്ഥാനമാനവും തങ്ങളേക്കാള്‍ ചെറുപ്പമായ അവള്‍ പെട്ടെന്ന് രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മയായി തീര്‍ന്നതും   അവര്‍ക്ക് മാക്കത്തോടുള്ള വൈരാഗ്യവും അസൂയയും വര്‍ദ്ധിക്കാന്‍ കാരണമായി.  

കുശുമ്പും അസൂയയും പരദൂഷണവും മാത്രം തളം കെട്ടികിടക്കുന്ന ആ തറവാട്ടില്‍ അധിക കാലം മാക്കത്തിന്റെ അമ്മയും ജീവിച്ചില്ല. അവരുടെ മരണം മാക്കത്തെ  ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചു. അമ്മയുടെ മരണ ശേഷം , നീണ്ട നാല്‍പ്പത്തി ഒന്ന് ദിവസങ്ങള്‍  തറവാട്ടില്‍ തങ്ങിയ മാക്കത്തെ തിരിച്ചു കൊണ്ട് പോകാന്‍ ഭര്‍ത്താവ് അവിടെ വന്ന അതെ ദിവസം തന്നെ ആങ്ങളമാര്‍ക്കു കോലത്ത് രാജാവിന്റെ പടയ്ക്ക് ചെല്ലാന്‍  പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓല വന്നു. ആങ്ങളമാര്‍ പടയ്ക്ക് പോയി തിരിച്ചു വരും വരെ കളരിയിലും തറവാട്ടിലും വിളക്ക്  തെളിയിക്കാന്‍ മാക്കം അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടാകണം എന്ന് ശഠിച്ച ആങ്ങളമാരെ എതിര്‍ക്കാന്‍ കുട്ടി നമ്പരിനും    സാധിച്ചില്ല. തനിക്കു ഒറ്റയ്ക്ക് ഇവിടെ നാത്തൂന്മാരുടെ കൂടെ താമസിക്കാന്‍ പേടിയാണെന്ന് അവള്‍ ആവതും വട്ടം ആങ്ങളമാരോട് കെഞ്ചി പറഞ്ഞെങ്കിലും അവര്‍ അത് കേള്‍ക്കാന്‍ നിന്നില്ല. 

ഒരു ദിവസം തറവാട്ടിലേക്ക് സ്ഥിരം എണ്ണ കൊണ്ട് തരാറുള്ള  വാണിനെമ്മന്‍ എണ്ണയുമായി ഉമ്മറത്തെത്തി . വാതില്‍ക്കല്‍ നിന്നു ഉറക്കെ വിളിച്ചെങ്കിലും വിളി കേട്ട നാത്തൂന്മാര്‍ ആരും ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നില്ല. അവരുടെ മനസ്സില്‍ മറ്റ് ചില കണക്കു കൂട്ടലുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആരും വിളി കേള്‍ക്കാനില്ല എന്ന് മനസ്സിലായ മാക്കം ഈറ്റുപുരയില്‍ ആണെന്നും തീണ്ടലായത് കൊണ്ട് മുറ്റത്തേക്ക് വരാന്‍ പറ്റിലെന്നും പറഞ്ഞു. വാണിനെമ്മനോട് എണ്ണ പാത്രം കോലായില്‍ നിന്നു ഉള്ളിലേക്ക് എടുത്തു വക്കാനും പറഞ്ഞു. അയാള്‍ മാക്കം പറഞ്ഞ പ്രകാരം എണ്ണ എടുത്തു ഉള്ളിലേക്ക് വച്ച് മടങ്ങി പോകുന്ന നേരത്ത് അത് കണ്ടു നിന്ന  നാത്തൂന്മാര്‍ കള്ളകഥ കെട്ടി ചമച്ചുണ്ടാക്കി അവളെ ക്രൂശിച്ചു.  അയാളെയും മാക്കത്തെയും കുറിച്ച് ഇല്ലാ വചനങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ്   ആങ്ങളമാരെ അവളുടെ ശത്രുക്കളാക്കി. പക്ഷെ കുട്ടി രാമന്‍ എന്ന ആങ്ങളയും ഭാര്യയും ഈ ദുഷ്ടതയില്‍  ഒന്നും പങ്കു ചേര്‍ന്നില്ല.  അവര്‍ മാത്രം അവളെ അവിശ്വസിച്ചതുമില്ല . 

മനസ്സില്‍ മുഴുവന്‍ പെങ്ങളോടുള്ള കടുത്ത പകയുമായി ആ രാത്രി ആങ്ങളമാര്‍ ഉറങ്ങാതെ ഉറങ്ങി നേരം വെളുപ്പിച്ചു. രാവിലെ അവര്‍ വീണ്ടും ഒത്തു കൂടി . എന്നിട്ട് മാക്കത്തെ കൊന്നു തള്ളാന്‍ ഒരു പദ്ധതിയും ആസൂത്രണം ചെയ്തു. അവര്‍  മാക്കത്തോട്‌ കോട്ടയം (കണ്ണൂര്‍- തലശ്ശേരിക്കടുത്തുള്ള ഒരു ഗ്രാമം) വിളക്കുത്സവം കാണാന്‍ തങ്ങളുടെ കൂടെ നിര്‍ബന്ധമായും പോരണമെന്ന് സ്നേഹപൂര്‍വ്വം പറഞ്ഞു, പിന്നെ അവളെ ഇന്നലെ അവിശ്വസിച്ചതിനു മാപ്പും പറഞ്ഞു. പാവം മാക്കം, അവരുടെ കപട സ്നേഹ പ്രകടനത്തില്‍ എല്ലാം മറന്നു കൊണ്ട് തന്‍റെ രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൂട്ടി പോന്നാങ്ങളമാരുടെ കൂടെ പുറപ്പെട്ട് യാത്രയായി. 

വഴിയിലുള്ള മറ്റ് കാവുകളിലും ക്ഷേത്രങ്ങളിലും കയറി തൊഴുതു യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനിടയില്‍ ക്ഷീണം തോന്നിയ മാക്കം കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൂട്ടി പുതിയ വീട് എന്ന ഒരു തറവാട്ടിലേക്ക് വെള്ളം ചോദിച്ച് കയറി ചെന്നു. സ്നേഹമയിയായ ആ തറവാട്ടിലെ അമ്മ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ കുടിക്കാന്‍ വെള്ളത്തിന്‌ പകരം ഒരു കിണ്ടിയില്‍ നിറയെ ഇളം ചൂടുള്ള നറും പാല്‍ കൊടുത്തു.  പാല്‍ കുടിച്ച ശേഷം കഴുകിയെടുത്ത ആ കിണ്ടിയില്‍ മാക്കം തന്‍റെ ആഭരണങ്ങള്‍ ഊരി ഇട്ടു കൊടുത്തു, എന്നിട്ട് അതെല്ലാം തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ എടുത്തു കൊള്ളാമെന്നും പറഞ്ഞു. തറവാട്ടമ്മ അത് സമ്മതിക്കുകയും അപ്പോള്‍ തന്നെ വീട്ടിനകത്ത് ഭദ്രമായി കൊണ്ട് എടുത്തു വക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ മാക്കം പുറത്തു കാത്തു നിന്നിരുന്ന ആങ്ങളമാരുടെ കൂടെ വീണ്ടും യാത്രയായി. 

 ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു വഴിയില്‍ എത്തിയ നേരം ആങ്ങളമാര്‍ മാക്കത്തോട്‌ ഒരു അത്ഭുത കിണറിനെ കുറിച്ച് പറയുകയുണ്ടായി. ആ കിണറില്‍ നോക്കിയാല്‍ നട്ടുച്ച നേരത്തും നക്ഷത്രങ്ങള്‍ തിളങ്ങുന്നത് കാണാം എന്നും കൂടി പറഞ്ഞതോട് കൂടി മാക്കം അത് വിശ്വസിച്ച് കിണറ്റില്‍ എത്തി നോക്കി. ആ സമയത്ത് ആങ്ങളമാര്‍ അവളെ അവിടെ ബലമായി പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി കൊണ്ട് കഴുത്തില്‍ വാള് കൊണ്ട് വെട്ടി . കുഞ്ഞുങ്ങളായ ചീരുവിനെയും ചാത്തുവിനെയും അത് പോലെ തന്നെ കഴുത് വെട്ടി തുണ്ടം തുണ്ടം ആക്കി പൊട്ട കിണറ്റില്‍ തള്ളി. ഈ അറുംകൊലക്ക് അവിചാരിതമായി ദൃക്സാക്ഷിയാകേണ്ടി  വന്ന മാവിലോന്‍ എന്ന കാടും പൊന്തയും വെട്ടി തെളിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവനെയും അവര്‍ അതെ കിണറ്റിലേക്ക് കൊന്നു തള്ളി. അതെ രാത്രി തന്നെ മാക്കം, സത്യ  സ്വരൂപിണി   ദേവിയായി പുനരവതരിക്കുകയും  കടവാങ്ങോട്ടു തറവാട്ടില്‍ തിരിച്ചു വരുകയും കുട്ടിരാമന്‍ എന്ന ആങ്ങളയെയും ഭാര്യയേയും  ഒഴിച്ച് മറ്റെല്ലാവരെയും ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കി എന്നുമാണ്  കേട്ടു കഥ . 

സംഹാര കലശത്തിന് ശേഷം ദേവി പുതിയ വീട് തറവാട്ടിലെ ചെമ്പക മരത്തോടു ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന ശ്രീകോവിലില്‍ കുടിയിരുന്നു എന്നും പറയപ്പെടുന്നു. (കണ്ണൂരില്‍ നടത്തി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കളിയാട്ടങ്ങളില്‍ ഈ കഥകള്‍ ഇപ്പോളും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു )

ഈ കഥ കേട്ടറിഞ്ഞ  ശേഷം എന്‍റെ മനസ്സില്‍  ഒരു നീറുന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി  മാക്കത്തിന്റെ കഥ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നു പൊയ് കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു. പഴയ കാലങ്ങളിലെ  ഇരുളടഞ്ഞ വഴികളിലും  കാട് പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ഇന്നത്തെ പല പഴയ തറവാട് വളപ്പുകള്‍ക്കും ഇത് പോലെ ഇനിയും ഉണ്ടാകാം പറയാന്‍ മാത്രം ഉള്ള ദുരന്ത കഥകള്‍..,. ആചാരങ്ങളും അനാചാരങ്ങളുമായി അവ നമ്മുടെ മുന്നില്‍ കഥ പറയാന്‍ എത്തുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ വിസ്മരിക്കാതിരിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമാണ് നമ്മുടെ കലാ സംസ്കൃതി. കളിയാട്ടങ്ങള്‍, തെയ്യങ്ങള്‍ , തോറ്റങ്ങള്‍, പൂരക്കളി  എന്നൊക്കെ നമ്മള്‍ പേരിട്ടു വിളിക്കുന്ന പല കലാരൂപങ്ങള്‍ക്കും പുറകില്‍ ഇത്തരം ദുരന്ത കഥകള്‍ക്കും പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ സാധിക്കാത്ത ഒരു വലിയ സ്ഥാനം ഇല്ലേ എന്ന്  തോന്നി പോകുന്നു. 

(ഈ വിഷയത്തെ കുറിച്ച് എനിക്ക് അത്ര വലിയ വിവരങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാതെ കഥ കേട്ടു കൊണ്ട് മാത്രം എഴുതിയതാണ് ഇതെല്ലാം . ഏതെങ്കിലും ഭാഗത്ത്‌ എന്തെങ്കിലും തെറ്റായ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ ഉണ്ട് എങ്കില്‍ അതെന്‍റെ എഴുത്തിന്റേയും എനിക്ക് കിട്ടിയ   വിവരത്തിന്റെയും പോരായ്മയായി മാത്രം കാണുക )  

(കടപ്പാട് - യാത്രക്കിടയില്‍ പരിചയപെട്ട കണ്ണൂരുകാരന്‍ ഒരു സുഹൃത്ത്  )

-pravin- 

'എന്നെ കല്ലെറിയരുതേ' -ഒരു ആത്' മാവിന്‍റെ' കഥ

 ഞാന്‍ ദേശീയ പാതയുടെ അരികിലെ ഒരു ചെറിയ തൊടിയില്‍ താമസിക്കുന്ന വളരെ  പഴക്കം ചെന്ന ഒരു പാവം മാവാണ്. പണ്ട് ഞാന്‍ നിന്നിരുന്നത് ഏക്കറു കണക്കിന് വിസ്തീര്‍ണമുള്ള ഒരു ഭൂമിയില്‍ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്ന് അഞ്ചു സെന്ടിലുള്ള , ചുറ്റും വീടുകള്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ തൊടിയിലാണ് എന്‍റെ താമസം. . എല്ലാം ഭാഗം വച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ , എന്‍റെ വീട്ടുകാരന്‍ മുത്തച്ഛന്‍ ഈ സ്ഥലം മാത്രം ആര്‍ക്കും വീട് വക്കാന്‍ കൊടുത്തില്ല . എന്നെ വളര്‍ത്തി വലുതാക്കിയ മുത്തച്ഛന്‍ അടുത്തിടെ മരിച്ചപ്പോള്‍ ശവം ദഹിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി എന്‍റെ ഒരേ ഒരു കുഞ്ഞു മാവിനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കള്‍ ചേര്‍ന്ന് വെട്ടി. ഞാന്‍ വലിയ മരം ആയതിനാലും എപ്പോളും നിറയെ മാങ്ങകള്‍ കൊടുക്കുന്നത് കൊണ്ടോ ആയിരിക്കാം എന്നെ അവര്‍ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. പക്ഷെ അതിനു പകരം അവര്‍ വെട്ടി കൊന്നത് എന്‍റെ മകനെ ആയിരുന്നു.

 എന്‍റെ മോന്‍ പേടി കൊണ്ട് കരയുമ്പോള്‍ പോലും , ഞാന്‍ പതറാതെ അവനു ധൈര്യം കൊടുത്തു.  അവനെ ഞാന്‍ ആശ്വസിപ്പിച്ചു , നിന്‍റെ മുത്തച്ഛനു വേണ്ടി നീ വേദന സഹിച്ചേ മതിയാകൂ എന്ന് പറഞ്ഞതിന് ശേഷം അവന്‍ പിന്നെ കരഞ്ഞില്ല. എന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് അവസാനമായി ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ എന്‍റെ കുഞ്ഞു മോന്‍ ഒരുപാട് വെട്ടു കൊണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ ഞരക്കത്തോടെ എന്നില്‍ നിന്നും മാറി ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു. അവന്റെ നനുത്ത കുഞ്ഞി കതിര്‍ ഇലകള്‍ എന്‍റെ മുഖത്തെ തലോടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ' വിഷമിക്കേണ്ട അമ്മെ ..നമ്മുടെ മുത്തച്ചനെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പിക്കാം ..' അവന്‍റെ പിഞ്ചു ശരീരം വെട്ടി നുറുക്കുന്ന ശബ്ദം എന്‍റെ കാതുകളില്‍ ചോര വീഴ്ത്തി.  

     മനുഷ്യരെ പോലെ എല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്ന് മറക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കാവില്ല. എന്‍റെ വിഷമം ഇനി മാറുകയും ഇല്ല. ഈ ഒറ്റപെട്ട ജീവിതത്തില്‍ ഇനി ആരോട് എന്ത് പറയാനാ. പണ്ടൊക്കെ എനിക്ക് ചുറ്റും എത്ര മരങ്ങളാ ഉണ്ടായിരുന്നത് എന്നറിയുമോ , എല്ലാ മരങ്ങളും കാറ്റില്‍ എന്‍റെ മേലേക്ക് ഇലകള്‍ പറത്തി വിടുമായിരുന്നു. ആ കാലത്ത് മൂവാണ്ടന്‍ മാവ് ചേട്ടന് എന്നോട് ഒരു പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു , അത് ശരിയാകില്ല എന്നത്. ഞാന്‍ തേനൂട്ടി മാങ്ങകള്‍ പൊഴിക്കുന്ന ഒരു മാവ് എങ്ങനെയാ ചേട്ടനെ സ്വീകരിക്കുക എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടുമുണ്ട് . അതില്‍ പിന്നെയാ, ചേട്ടന്‍ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ  ചേട്ടന്‍റെ തന്നെ  അകന്ന ഒരു ബന്ധു മാവിനെ കല്യാണം കഴിച്ചത്. അതില്‍ രണ്ടു കുട്ടി മാവുകളും ഉണ്ടായതായിരുന്നു. പക്ഷെ ആ ഭാഗം വെപ്പില്‍ അവിടെ വീട് വച്ച ജോസ് കുട്ടി അവരെയെല്ലാം വെട്ടി കൊന്ന് മില്ലിലേക്കു കൊടുത്തയച്ചു. എനിക്ക് ആ ദുരന്തവും കാണേണ്ടി വന്നു. 

   ഈ ചുറ്റുവട്ടത്ത്   ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മാത്രമെ ഉള്ളൂ ഒരു മാവായിട്ട് പറയാന്‍.,. ചില കുഞ്ഞു തൈകള്‍ ഒക്കെ അങ്ങിങ്ങായി തല പൊക്കി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്    ,. എന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ വരെ എനിക്ക് രക്ഷിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല, അപ്പോള്‍ പിന്നെ എങ്ങനാ ഇത്തിരി പോന്ന തൈ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഞാന്‍ ... അതുമല്ല, അവരൊക്കെ ആരുടെ മക്കളാണ് , എങ്ങിനെ ഇവിടെത്തി എന്നും അറിയില്ല. അറിഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല, ആ സ്ഥലം ചിലപ്പോള്‍ ഫ്ലാറ്റ് പണിക്കാര്‍ വന്നു കൊത്തി കിളക്കും , ആ ദിവസം വരെ മാത്രമേ അവര്‍ക്കും ആയുസുള്ളൂ. 

   ദേശീയ പാതയുടെ അരികില്‍ ആയതു കൊണ്ട് ആളുകളെ എന്നും കാണാനും നാട്ടിലെ വിവരങ്ങളൊക്കെ അറിയാനും സാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ അടുത്താണ് കുന്നുമ്മേല്‍ സൈദാലിയും കൂട്ടരും കരിമ്പിന്‍ ജൂസ് കച്ചവടം ചുളുവില്‍ എന്‍റെ തണലില്‍ തുടങ്ങിയത്. ഇപ്പോള്‍ രാവിലെ തൊട്ടു വൈകീട്ട് വരെ എന്‍റെ തണലില്‍ ആളുകള്‍ വന്നിരിക്കും. സൊറ പറച്ചിലും , ജൂസ് കുടിയും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോള്‍ സമയം നാലുമണി കഴിയും. പിന്നെ സ്കൂള്‍ വിട്ടു വരുന്ന കുറച്ചു കുട്ടികളെയും കാണാം. ഒരു തരത്തില്‍ ഇതൊക്കെയാണ് എനിക്കിപ്പോള്‍ ആശ്വാസം . 

  എന്‍റെ സന്തോഷം അധിക കാലം നീണ്ടു നിന്നില്ല. സൈദാലി ജൂസ് കച്ചവടം നിര്‍ത്തി , ഗള്‍ഫില്‍ ജോലി കിട്ടിയപ്പോള്‍ അവനും പോയി . വൈകീട്ട് സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍ വരുന്നതും നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഇടക്കൊന്നു മയങ്ങി പോകും. ഈയിടെ ആയിട്ട് എന്തോ ഒരു ക്ഷീണം പോലെ. ഒരു മയക്കം കഴിഞ്ഞു കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍ എന്നെ ചുറ്റി ഉരസി പറക്കുന്നു നമ്മുടെ തിരുവാതിര കാറ്റ്. കുറെ കാലമായി ഇവളെ കണ്ടിട്ട്. അവള്‍ എന്‍റെ ചെവിയില്‍ ആ രഹസ്യം പറഞ്ഞു തന്നു. ഞാന്‍ വീണ്ടും പുഷ്പ്പിക്കാന്‍ പോകുന്നു. എനിക്കിതില്‍ കൂടുതല്‍ സന്തോഷം ഇനിയുണ്ടോ. തെല്ലു നേരത്തിനു ശേഷം തിരുവാതിര കാറ്റ് അടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് പാറി പോയി. എന്‍റെ ശിഖിരങ്ങളില്‍ എല്ലാം ഇലകള്‍ സന്തോഷം കൊണ്ട് ഇളകിയാടി. വളരെ പെട്ടെന്ന് കണ്ണി മാങ്ങകള്‍ എന്‍റെ എല്ലാ കൊമ്പുകളിലും തിങ്ങി വിങ്ങി. ഞാന്‍ എന്നത്തേക്കാളും സന്തോഷവതി ആയിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു.        

   ഒരു  ദിവസം സ്കൂള്‍ കുട്ടികളില്‍ ആരോ കണ്ണിമാങ്ങകള്‍ തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു. അവര്‍ ആവേശം കൊണ്ട് കൂടി നിന്ന്  തുള്ളിച്ചാടി  . അവരുടെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കും സന്തോഷമായി. ഇത്തവണ അവര്‍ക്ക് അവധിക്കാലത്ത്‌ ഞാന്‍ പഴുത്ത മാങ്ങകള്‍ ഒരുപാട് പൊഴിച്ച് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ , വികൃതി പിള്ളേര്‍ അതിനൊന്നും കാത്തു നില്‍ക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അതാ, ഒരുത്തന്‍ കല്ല്‌ പെറുക്കി കൊണ്ട് വരുന്നു. 

  ഞാന്‍ ഒരുപാട് പറഞ്ഞു നോക്കി ഈ സമയത്ത് എന്നെ കല്ലെറിഞ്ഞാല്‍ എനിക്ക് വേദനിക്കും എന്ന്. ആര് കേള്‍ക്കാന്‍ .. അവര്‍ കൂട്ടം കൂട്ടമായി എന്നെ കല്ലെറിയാന്‍ തുടങ്ങി.  വെറും കണ്ണി മാങ്ങകള്‍ക്ക് വേണ്ടിയാണോ ഞാന്‍ പുഷ്പിച്ചത് എന്നോര്‍ത്ത് വിഷമിച്ചു. അവര്‍ എറിയുന്ന ഓരോ കല്ലും എന്‍റെ മുഖത്തും നെറ്റിയിലും വന്നു പതിക്കുമ്പോലും ഞാന്‍ വേദന സഹിച്ചു പിടിച്ചു. പക്ഷെ ,എന്‍റെ കണ്ണി മാങ്ങ കുട്ടികളെ പ്രായം തികയുന്നതിനും മുന്‍പേ എറിഞ്ഞു കൊല്ലുന്നത് ഞാന്‍ എങ്ങനെ സഹിക്കും .. അവര്‍ വലുതായി പഴുത്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ സ്വമേധയാ വീഴുമായിരുന്നില്ലേ ..ആ സമയത്ത്  ഇവര്‍ക്കൊക്കെ എന്‍റെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ സ്വരൂപിച്ച മധുരം നുകര്‍ന്ന് കൂടായിരുന്നോ ...ഞാന്‍ ഒരു വെറുക്കപ്പെട്ട  മരമാണോ ഈശ്വരാ.. ലോകത്ത് ഒരു മരത്തിനെയും ഫലം കായ്ച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആളുകള്‍ ഇത് പോലെ കല്ല്‌ എറിയുന്നുണ്ടായിരിക്കില്ല  .  എന്‍റെ വിധി, അല്ലാതെന്തു പറയാനാ..

ഏറും  കുത്തും കഴിഞ്ഞു പിള്ളേരൊക്കെ പോയി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് എന്‍റെ ഉച്ചിയില്‍ വീടും കുടുംബവുമായി താമസിക്കുന്ന അണ്ണാന്‍ എന്നോട് എന്താ സംഭവിച്ചതെന്ന് ചോദിച്ചത് . നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്ന കണ്ണി മാങ്ങകളും, ഇലകളും , കമ്പുകളും എല്ലാം നോക്കിയാ ശേഷം അണ്ണാന്‍ ചോദിച്ചു ' ഇവിടെന്താ   യുദ്ധം ആയിരുന്നോ '..അവന്‍റെ  ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍  എനിക്ക് ചിരി വന്നു. അവന്‍റെ തുറിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന  ഉണ്ട കണ്ണുകളും നാരു പോലെ ഉള്ള കുഞ്ഞു മീശകളും വിറയുന്ന ചുണ്ടും ഇളകുന്ന വാലും,  ആകെ ഒരു ഹാസ്യ താരത്തെ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഞാന്‍ ഇടയ്ക്കു വിഷമിക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ വന്നു എന്നെ ചിരിപ്പിക്കുകയോ സമാധാനിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യാറുണ്ട് . . 

  അവനെ കണ്ടാല്‍ പറയില്ല, അവന്‍ അഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ തന്തയാണെന്ന്. കെട്ടിയോള്‍ക്ക് ഇപ്പൊ വീണ്ടും വിശേഷം ആയിരിക്കുന്നു  എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടു . ആദ്യത്തെ അഞ്ചും ആണ്‍ കുട്ടികളാണ്. അതില്‍ ഏറ്റവും ഇളയവന്‍ ഇടക്ക് എന്‍റെ ചില്ലകളിലൂടെ എന്നെ ഇക്കിളി കൂട്ടി കൊണ്ട് നടക്കും. ഇപ്പൊ ഇവരാ എന്‍റെ കുടുംബം . പണ്ട് കാക്ക തമ്പുരാട്ടിയും കുടുംബവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ഭര്‍ത്താവ് അടുത്ത ഇലക്ട്രിക്‌ പോസ്റ്റില്‍ ഷോക്ക്‌ അടിച്ചു മരിച്ച ദിവസം അവര്‍ ഭയങ്കര വിഷമത്തില്‍ ആയിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം  അവരെന്നോട് പോലും പറയാതെ എങ്ങോട്ടോ പറന്നു പോയി. ആ കാലത്താണ് അണ്ണാന്‍ ചേട്ടന്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഇപ്പോളത്തെ അണ്ണാന്റെ അച്ഛന്‍ എന്‍റെ ചില്ലയില്‍ ആദ്യമായി കൂട് വച്ചോട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചു വരുന്നത്.പിന്നെ അവര് ഇവിടെ തന്നെ അങ്ങ് കൂടി കുടുംബമായിട്ട്.  ഇപ്പോള്‍ അവരെനിക്കു കുട്ടികളും പേരക്കുട്ടികളും ഒക്കെയാണ്.  അത് പോലെ തന്നെ ഞാന്‍ അവര്‍ക്ക്  അമ്മയും തറവാടും എല്ലാം ആണ്. 

 സമയം ഒരുപാട് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ രാത്രിയില്‍ ആരാ എന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്നതെന്ന് നോക്കിയതാണ്. അപ്പുറത്തെ ജോസ് കുട്ടിയും തടി കോണ്ട്രാക്ടര്‍ ഭാസ്കര പിള്ളയും ആണത്. ജോസ് കുട്ടിക്ക് ഭാസ്ക്കര പിള്ള കൈയില്‍ പണം വച്ച് കൊടുക്കുന്നതും കൈ കൊടുത്തു പിരിയുന്നതും എനിക്ക് ഇരുട്ടിന്‍റെ അവ്യക്തതയിലും കാണാന്‍ സാധിച്ചു .  

എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരിക്കുന്നു. എന്നെ അവന്‍ വിറ്റു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇന്നോ നാളെയോ എന്നെ അവരുടെ ആളുകള്‍ വെട്ടി മുറിക്കും. ഞാന്‍ രാത്രിയില്‍ തന്നെ അണ്ണാനെ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് അവനോടു വേറെ വീട് കണ്ടു വക്കാനും പറഞ്ഞു. അവനാകെ വിഷമം ആയി. ഞാന്‍ അവനു  ധൈര്യം പകര്‍ന്നു കൊടുത്തു. ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ച  പ്രകാരം അവനും കെട്ടിയോളും നാല് മക്കളും കൂടി പുതിയ വീട് ശരിയാക്കാന്‍ രാവിലെ തന്നെ പുറപ്പെട്ടു.   അവര്‍ തിരികെ വരുന്ന വരെ ഇളയവനെ എന്‍റെ ചില്ലകളില്‍ ഓടി കളിക്കാന്‍ വിട്ടിട്ടാണ്‌ അവര്‍ പോയത് 

    

 മരണം കാത്തു കിടക്കുന്നവനെ പോലെ ഞാനും കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഇവിടെ. ഒന്നും അറിയാതെ എന്‍റെ ചില്ലകളിലൂടെ ഓടി നടക്കുന്ന ഇളയവനെ കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് വിഷമം ഒട്ടും അടക്കാന്‍ ആയില്ല. ഇനി ഈ ഭൂമിയില്‍ ഒരിക്കലും ഒരു മരമായി ജനിക്കരുത് എന്ന് ഞാന്‍ കണ്ണീരൊഴുക്കി പ്രാര്‍ത്ഥന ചൊല്ലി. സമയം ഉച്ച ആയപ്പോളേക്കും എന്‍റെ ആരാച്ചാര്‍ എത്തി. ഞാന്‍ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു. അണ്ണാനും കെട്ടിയോളും ഇത് വരെയും തിരിച്ചെത്തിയിട്ടില്ല , ഇളയവനെ ഇനി ഞാന്‍ എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് ആലോചിച്ച സമയം കൊണ്ട് എന്‍റെ അടിവേരില്‍ ആദ്യ വെട്ട് വീണിരിക്കുന്നു. വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ ഞാന്‍  കരയാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. . ഇളയവന്‍ ഓടി എന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ അള്ളി പിടിച്ചു കിടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവനാകെ പേടിച്ചിരിക്കുന്നു. 

"മോനെ , നീ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഓടി രക്ഷപ്പെടെടാ ' ഞാന്‍ അവനോടു കെഞ്ചി പറഞ്ഞെങ്കിലും അവന്‍ എന്‍റെ മാറിടം വിട്ടെങ്ങും പോയില്ല. കൂടുതല്‍ ശക്തമായ വെട്ടുകള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ വേദന കൊണ്ട് നിലവിളിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. . കണ്ണി മാങ്ങകളും , ഇലകളും , ശിഖിരങ്ങളും വിറ കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇനി അധിക നേരമില്ല ഞാന്‍ വേരില്‍ നിന്നും അറ്റ് വീഴാന്‍. ഒടുക്കം അത് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു വിളറിയ അലര്‍ച്ചയോട് കൂടി ഞാന്‍ നിലംപതിക്കുകയാണ്. നിശബ്ദതക്കും വേദനയില്‍ നിന്നുള്ള പിടച്ചിലുകള്‍ക്കും ഇടയിലും ഞാന്‍ ഇളയവനെ തിരഞ്ഞു. അവനെവിടെ പോയി.. ?

 അണ്ണാന്റെയും കെട്ടിയോളുടെയും  മറ്റു നാല് മൂത്തവന്മാരുടെയും  ദൂരെ നിന്നുമുള്ള നിലവിളി പിന്നെ കൂട്ടക്കരച്ചില്‍ ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു.. അതില്‍ നിന്നും എനിക്കൊന്നു മനസ്സിലായി.  ശിഖിരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ എവിടെയോ കുടുങ്ങിയോ, ഞെങ്ങി അമര്‍ന്നോ,  ഉയര്‍ച്ചയില്‍ നിന്നുമുള്ള വീഴ്ചയിലോ ഇളയവന്‍ മരിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. 

 നിലത്തു ഞാന്‍ വീണു കിടക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ മുഖത്തോട് തൊട്ടുരുമ്മി കൊണ്ട് ചില മാവിന്‍ തൈകള്‍ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ പതുക്കെ അടഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈര്‍ച്ച വാളുകളുടെ മൂര്‍ച്ചയേറിയ പല്ലുകള്‍ എന്‍റെ ശരീരത്തെ പച്ചക്ക് മുറിച്ചു മാറ്റുന്നതിനും മുന്‍പേ എന്‍റെ ആത്മാവിനു മോക്ഷം തരാന്‍ ദൈവത്തിനു കഴിയണമേ എന്നൊരു പ്രാര്‍ത്ഥന മാത്രം ബാക്കി. ഇനിയൊരിക്കലും ഒരു മര ജന്മം ദൈവം എനിക്ക് താരാതിരിക്കട്ടെ . 

-pravin- 

ദി കട്ടുറുമ്പ്

കുട്ടിക്കാലത്ത് തറവാട്ടിലെ മണ്ണ് കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഉമ്മറ തിണ്ണയില്‍ ഞാന്‍ കിടന്നുരുളുമ്പോള്‍ അച്ഛമ്മ പേടിപ്പിക്കും വല്ല കട്ടുറുമ്പും കടിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞ്. 

'കട്ടുരുമ്പോ, അതെന്താ അച്ഛമ്മേ...' ഞാന്‍ കാണാത്ത ഒരു ജീവിയെ കുറിച്ചുള്ള  അതിശയത്തോടെ ചോദിക്കും. 

വായിലുള്ള മുറുക്കാന്‍ തുപ്പി കൊണ്ട് അച്ഛമ്മ പറയും ' ആ അത് ഈ വികൃതി കുട്ടികളെയൊക്കെ  ഉപദ്രവിക്കുന്ന ഒരു വല്ല്യ ജീവിയാ. വേഗം കളി നിര്‍ത്തി കുളിക്കാന്‍ നോക്ക് '

' അത് വികൃതി കുട്ടികളെ അല്ലേ , ഞാന്‍ അച്ഛമ്മേടെ നല്ല കുട്ടിയല്ലേ ..?' 

' ആ അടവോന്നും കട്ടുറുമ്പ് കേള്‍ക്കില്ലാ ട്ടോ ..' 

 ഞാന്‍  വേഗം കളി നിര്‍ത്തി കുളിച്ചു അച്ഛമ്മയുടെ അടുത്ത് ചെല്ലും. അച്ഛമ്മ മുറുക്കാന്‍ പെട്ടിയില്‍ നിന്നും ചെറിയ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള ഗ്യാസ് മിടായി എടുത്തു തരും.  ഒരു മിട്ടായി വായില്‍ അലിയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒന്നും കൂടി കൈ നീട്ടും. 

' ഇനി ഇന്നില്ല. ഒരു ദിവസം ഒന്ന് മാത്രേ തരൂ ..' അച്ഛമ്മ പറയും. 

' എനിക്കല്ല രാത്രി കട്ടുരുംബിനു കൊടുക്കാനാ. . ; 

' അമ്പടാ. ..' അച്ഛമ്മ ഒന്നും കൂടി അവസാനം തരും. 

അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞത് നേരായിരുന്നു, വികൃതി കാണിച്ചാല്‍ കട്ടുറുമ്പ് കടിക്കും. ഒരിക്കല്‍ തെക്കേ തൊടിയിലെ മാവില്‍ കല്ലെറിഞ്ഞു മതിയായപ്പോള്‍  മാവിന്‍റെ  ചുവട്ടില്‍  അല്‍പ്പ നേരം ഇരുന്നു. എന്തോ എന്നെ കടിച്ചു. എനിക്ക് മനസ്സിലായി അത് കട്ടുറുമ്പ് തന്നെ. ഞാന്‍ അച്ഛമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി കിതച്ചു ചെന്നു. അപ്പോളേക്കും പുറത്തൊക്കെ തണര്‍ത്ത പോലെ ആയി. 

' പുളിയുറുമ്പ് കടിച്ചാല്‍ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ഉണ്ടാകും .., ഓരോ ജീവികളെ ഇങ്ങനെ ഉപദ്രവിച്ചാല്‍ അങ്ങനെ തന്നെയാ.. ' അടുക്കളയില്‍ നിന്നും ശകാരങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അച്ഛമ്മ ഭസ്മം പുറത്തു തേച്ചു തരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു ' അപ്പൊ കടിച്ചത് കട്ടുറുമ്പ് അല്ലാ ല്ലേ ? ഈ പുളിയുറുമ്പ് എവിടെയാ ണ്ടാവുക?'

അന്ന് തൊട്ടു ഞാന്‍ ഉറുമ്പുകളെ വീക്ഷിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കിട്ടുന്ന ഓരോ ഉറുമ്പിനെയും ഞാന്‍ ചെറിയ ചില്ല് കുപ്പിയില്‍ ഇട്ടു വക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ചോണന്‍ ഉറുമ്പ്, എന്നെ കടിച്ച    പുളിയന്‍ ഉറുമ്പ് ,  പാമ്പുരുമ്പ്, അങ്ങനെ എല്ലാത്തിനെയും എനിക്ക് കിട്ടി. പക്ഷെ ആദ്യം മുതലേ കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ കട്ടുറുമ്പ് , അവനെയാണ്‌ എനിക്കിനി വേണ്ടത്. എല്ലാ കുപ്പിയിലും ഉറുമ്പുകള്‍ക്ക് കഴിക്കാന്‍ ഞാന്‍ എന്തെങ്കിലും ഇട്ടു കൊടുക്കുമായിരുന്നു. 

 ഒരു    ദിവസം അച്ഛമ്മ തന്നെ എനിക്ക് കട്ടുറുമ്പ് എന്ന   വലിയ ജീവിയെ കാണിച്ചു തന്നു. ഞാന്‍ അതിനെയും പിടിച്ചു കുപ്പിയിലാക്കി. ഈ ചെറിയ ഉറുമ്പിന്റെ പേര് പറഞ്ഞാണോ അച്ഛമ്മ എന്നെ പേടിപ്പിചിരുന്നത് എന്ന് ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ സാധു ഉറുമ്പുകലെയെല്ലാം ഞാന്‍ വിട്ടയച്ചു. കട്ടുറുമ്പിനെ മാത്രം ഞാന്‍ എന്തോ വിട്ടില്ല. കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ ഞാന്‍ അതിനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. ഒരു ദിവസം ചില്ല് പാത്രത്തില്‍ കിടന്നത് കൊണ്ടോ എന്തോ അത് ചത്ത്‌ പോയി. അന്ന് ഭയങ്കര വിഷമം ആയിരുന്നു.   അതിനു ശേഷം കുറെ കാലം ഞാന്‍ കട്ടുരുംബുകളെ കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടും ഇല്ലായിരുന്നു. 

   

   പിന്നൊരിക്കല്‍ , കോളേജില്‍  പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ലൈന്‍ അടിക്കുന്ന പിള്ളേരുടെ അടുത്തോട്ടു ഒന്ന് ചെന്നാല്‍ മതി അപ്പോള്‍ പറയും ' ശോ ഇവനെ കൊണ്ട് വല്ലാത്ത ശല്യമായല്ലോ , നീ സ്വര്‍ഗത്തിലെ കട്ടുറുമ്പ് ആകാതെ വേഗം പോയെ പോയെ ..'

ശ്ശെടാ. ഇതെന്തിനാ ഇവരെല്ലാവരും ഈ കട്ടുറുമ്പിനെ ഇങ്ങനെ കുറ്റം പറയുന്നത്. ഇവര്‍ക്കൊക്കെ എന്ത് ദ്രോഹം ചെയ്തു ഈ പറയുന്ന കട്ടുറുമ്പ് ? എന്നൊക്കെ ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ അവരുടെ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്നും മാറി നടന്നു. എന്നിട്ടെന്തായി അവസാനം കട്ടുറുമ്പിന് ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. അവര് പ്രേമിച്ചു , കല്യാണം ഒക്കെ കഴിച്ചു ഇപ്പോള്‍ വിവാഹ മോചനവും കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പൊ സ്വര്‍ഗോം ഇല്ലാ കട്ടുറുമ്പും ഇല്ലാ ല്ലോ ..   ഡിങ്ങ ഡിങ്ങ ...

  വേറൊരിക്കല്‍ ഫേസ് ബുക്കില്‍ ചാറ്റിങ്ങിനിടെ ഒരുത്തന്‍ എന്നോട് വീണ്ടും അതെ വാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞു ' ഡാ നീ ഒന്ന് നിര്‍ത്തി പോയെ, ലവള് ഓണ്‍ലൈനില്‍ വന്നിട്ടുണ്ട് , നീ സ്വര്‍ഗത്തിലെ കട്ടുറുമ്പ് ആകാതെ വേഗം പോ.. ബാക്കി വിശേഷങ്ങള്‍ ഒക്കെ പിന്നെ പറയാം ..ബൈ ..' അവന്‍ പോയി..  

അന്ന് ഞാന്‍ കണ്ണാടി നോക്കി കൊണ്ട്, സ്വയം കട്ടുറുമ്പായി വേഷമണിഞ്ഞു, വടക്കന്‍ വീരഗാഥയിലെ ചന്തു പറയുന്ന പോലെ പറഞ്ഞു  " കട്ടുറുമ്പ് പേര് പറഞ്ഞു അച്ഛമ്മ ആദ്യം എന്നെ പേടിപ്പിച്ചു , സ്നേഹത്തോടെ ചില്ല്  പാത്രത്തില്‍ ചത്ത്‌ മലച്ച  സാക്ഷാല്‍ കട്ടുറുമ്പ്  എന്നെ വിഷമിപ്പിച്ചു , ഇപ്പോള്‍ ധാ നിങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ ഞാന്‍ ശല്യവുമായിരിക്കുന്നു. ഇനി വേറെ എന്തൊക്കെ കെട്ടു കഥകള്‍ ഉണ്ട് നിങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ പാടി നടക്കാന്‍ ..? ഈ പാവം കട്ടുറുമ്പിനെ കുറിച്ച് മനസിലാക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ കേട്ട കഥകള്‍ ഒന്നും മതിയാകില്ല മക്കളെ ..മതിയാകില്ല...ഇനി എന്നെ കിട്ടില്ല നിങ്ങളുടെ പഴി ചാരല്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ ... അത് കൊണ്ട് മടങ്ങി പോകിന്‍ നിങ്ങള്‍ ..ഹും.. മടങ്ങി പോകാനാ പറഞ്ഞത് .. '"

പെര്‍ഫോര്‍മന്‍സ് കഴിഞ്ഞു ..ഞാന്‍ ആലോചിക്കുകയാണ്.

" അല്ല  ഈ കട്ടുറുമ്പ് ഇനി ഇവര്‍ പറയുന്ന പോലെ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ പോയി വല്ല അല്‍ കുല്ത് പരിപാടിയും കാണിച്ചിട്ടുണ്ടോ .. ഒന്നുമില്ലാതെ ഇങ്ങനെ എല്ലാവരും പറയില്ല ല്ലോ .."

-pravin-

മരുഭൂമിയിലെ മഴ

എന്‍റെ കിനാവിലെ 
മരുഭൂമിയിലൊരു നാള്‍ മഴ പെയ്തു . 
ഞാനതിന്‍ തുള്ളികളെ 
ആലിംഗനം ചെയ്യവേ 
എന്‍റെ നെഞ്ഞിടം പൊള്ളി 
എരിഞ്ഞു പോയി. 
പ്രവാസിയുടെ ദുരിതങ്ങളത്രേ 
മരുഭൂമിയില്‍ പെയ്തൊരാ മഴ നിറയെ.

-pravin- 

വഴിയോരം

മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രത്തോടെ ഒരു വൃദ്ധന്‍ എന്നും ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ ഒരു തിണ്ണയില്‍ ബീഡിയും പുകച്ചു ഇരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ദിവസ കാഴ്ച ആയിരുന്നു. പിന്നെ പിന്നെ ബസ്‌ വരുന്ന വരെ എന്നും അയാളെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കല്‍ ഒരു പതിവായി. ചില ദിവസങ്ങളില്‍ ഒരു കാറില്‍ വന്നിറങ്ങുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ അയാള്‍ക്ക് പൈസ കൊടുത്തു പോകുന്നത് കാണാം. ചെറുപ്പക്കാരുടെ അഭിമാനം തന്നെ ഇവന്‍- , ഞാന്‍ കരുതി. പൈസ കൊടുത്തു പോകുന്ന അന്നെല്ലാം , ആ വൃദ്ധന്‍ ഇതെന്തിനാ ആ പയ്യനെ ഇങ്ങനെ ചീത്ത പറയുന്ന പോലെ ഓരോന്ന് മുരു മുറുക്കുന്നത്.?

ഒരു ദിവസം പയ്യന്‍ പതിവില്‍ കൂടുതല്‍ നേരം അയാളോട് സംസാരിക്കുകയും , കൂടുതല്‍ പണം കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ കാറില്‍ കയറി സ്ഥലം വിട്ടു. പിന്നീടൊരിക്കലും ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ ഞാന്‍ ആ വൃദ്ധന്റെ അടുത്ത് കണ്ടിട്ടില്ല.

അന്ന് ഒരു മിന്നല്‍ ബസ്‌ പണി മുടക്ക് വന്ന ദിവസം, എല്ലാവരും ജോലിക്ക് പോകാതെ വീട്ടിലേക്കു തന്നെ പോയ നേരം, ഞാന്‍ ആ വൃദ്ധന്‍ ഇരിക്കുന്ന  പതിവ് സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നടുത്തു . ബീഡി പുകയുടെ മറ പറ്റി അയാള്‍ അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ട്. 

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു "എന്നും ഇങ്ങനെ ബീഡി വലിക്കാന്‍ ഒരുപാട് പണം വേണ്ടേ?, ആ പയ്യന്‍ എന്നും പൈസ കൊണ്ട് തരുമ്പോള്‍ വെറുതെ ചീത്ത പറഞ്ഞത് കൊണ്ടല്ലേ ഇപ്പോള്‍ അയാള്‍ വരാത്തത് ?"

വൃദ്ധന്‍ എന്നെ പതിയെ നോക്കി , എന്നിട്ട് വരണ്ട ശബ്ദത്തില്‍ പറഞ്ഞു "അവന്‍ എന്റെ മകനാണ് , ഇപ്പോള്‍ വീടും പറമ്പും കൂടി വിറ്റ് പുതിയ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവന്റെ അച്ഛന്ല്ലാതെ ആകുമോ ? എത്ര കാലം വച്ചാ അവന്‍ എന്നെ ഇവിടെ ഈ ബസ്‌ സ്ടാണ്ടിനു പുറകിലെ വാടക വീട്ടില്‍ ഒറ്റക്കാക്കി പോകുക , അവന്‍റെ അമ്മ ഉറങ്ങുന്ന മണ്ണ് വിറ്റ് കിട്ടിയ പൈസയുടെ ഓഹരി തരാനാ അവന്‍ അവസാനം വന്നത്.." എനിക്കറിയാം അവന്‍ ഒരിക്കല്‍ എന്നെ വിളിക്കാന്‍ വരും , അവനേ, എന്‍റെ ഒറ്റ മകനാണ്.."

ഞാന്‍ എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ കുറച്ചു നേരം അവിടെ നിന്നു . പിന്നെ ഞാനും നടന്നകന്നു അയാളുടെ ഒറ്റ മകനെ പോലെ...

ചെറുപ്പക്കാരുടെ അഭിമാനം തകരാന്‍ ഇത് പോരെ ?

-pravin- 

ഒരു യാത്രക്കിടയില്‍ ..

ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ പാലക്കാട്ട് നിന്നും പട്ടാമ്പിയിലേക്ക് ജോലി കഴിഞ്ഞു വരികയായിരുന്നു. അന്ന് ഭയങ്കര മഴ പെയ്യുന്ന ദിവസം, കിട്ടിയ ബസില്‍ ഓടി കയറി കൂടി ഒരു സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു. എന്‍റെ  ഇടതു ഭാഗത്ത് മറ്റൊരാളും കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ഗൌരവക്കാരന്‍ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രൂപം. ബസ്‌ പുറപ്പെട്ടു. ജനാലകള്‍ മഴ കാരണം മൂടി. ബസിനുള്ളില്‍ ആകെ മൊത്തം ഒരു മൂകത. ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരേ ഒരു വഴി , എല്ലാവരും കുറച്ചു പാട്ടൊക്കെ കേട്ട് യാത്ര ചെയ്യുക ആണെങ്കില്‍ ഈ ബോറടി ഒഴിവായി കിട്ടും. ഞാന്‍ എന്‍റെ പുതിയ മൊബൈല്‍ എടുത്തു , അല്പം കൂടിയ ശബ്ദത്തില്‍ തന്നെ പാട്ടുകള്‍ ഇട്ടു. ബസ്‌ അങ്ങനെ പോയികൊണ്ടേ ഇരുന്നു. എല്ലാവരും പാട്ട് ആസ്വദിക്കുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി, കണ്ടക്ടര്‍ പാട്ട് മൂളുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് അത് ഉറപ്പായി.

ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ വിരഹവും, പ്രണയവും, അടി പൊളി പാട്ടുകളും എല്ലാം അവിടെ പാടി കഴിഞ്ഞു. അടുത്ത പാട്ട് ഏതെന്നു നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കെ എന്‍റെ അടുത്തിരുന്ന ഗൌരവക്കാരന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു "സഹോദരാ , നിങ്ങളിവിടെ കേള്‍പ്പിച്ച എല്ലാ പാട്ടുകളും നന്നായിരുന്നു , പക്ഷെ ഇത് തന്‍റെ  ചെവിയിലേക്ക് മാത്രം പാടിക്കാനുള്ള ഒരു കുന്ത്രാണ്ടം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതങ്ങു വച്ച് കേട്ടാല്‍ പോരെ , ബാക്കിയുള്ളവനെ  കൂടി ..."

അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു " ചേട്ടാ ഈ സ്വന്തം ചെവിയിലേക്ക് മാത്രം പാട്ട് കുത്തി കയറ്റി കേള്‍ക്കാന്‍ മാത്രം അത്ര സ്വാര്‍ത്ഥന്‍ അല്ല ഞാന്‍..,..., ഉള്ളത് നിങ്ങളെ കൂടി കേള്‍പ്പിച്ചാല്‍ ഈ മരണ വീട്ടിലേക്കു പോകുന്ന പോലെ ശ്വാസം പിടിച്ചു പോകണ്ടാന്നു കരുതിയത്‌   തെറ്റായോ ?"

അയാള്‍ നിറ കണ്ണുകളോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു " ഞാന്‍ എന്‍റെ മകളുടെ ശവം കാണാന്‍ തന്നെയാ പോകുന്നെ,... പനിയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല , ഇപ്പൊ... ഇപ്പൊ  വീട്ടില്‍ നിന്ന് എല്ലാവരോടും കൂടി കരഞ്ഞു കൊണ്ടെനിക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ ജോലി നിര്‍ത്തി കോയമ്പത്തൂരില്‍ നിന്നും വരുന്ന വഴിയാ.." അയാള്‍ നിര്‍ത്താതെ കരയാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.. പിന്നീട് എന്‍റെ മൊബൈല്‍ സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ആക്കുകയും ചെയ്തു.

പിന്നീട് ഒരിക്കലും ഞാന്‍ യാത്രകളില്‍ അങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടില്ല. ഒരു ബസ്‌ യാത്രയില്‍ നമ്മള്‍ക്കൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുന്ന പലര്‍ക്കും പല സ്ഥലത്തേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാനുണ്ടാകും, അവരുടെയൊക്കെ മനസ്സില്‍ പലതും ചിലപ്പോള്‍ കിടന്നു പിടയുന്നുണ്ടാകും അടുത്തിരിക്കുന്ന നമ്മള്‍ അറിയാതെ...

വളരെ യാദൃശികമായി, രഞ്ജിത്ത് സംവിധാനം ചെയ്ത കേരള കഫെ യില്‍ , ലാല്‍ ജോസ് സംവിധാനം ചെയ്ത പുറം കാഴ്ചകള്‍ എന്ന കഥയിലെ മമ്മൂട്ടിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കിപ്പോളും എന്‍റെ ആ യാത്രയില്‍ അന്ന് കണ്ട അപരിചിതന്റെ  മുഖമാണ് ഓര്‍മ വരുന്നത്.

-pravin- 

ഒടിയന്‍

ഒടിയനെ കുറിച്ച് നിങ്ങള്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? ചിലപ്പോള്‍ ഉണ്ടാകില്ല. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍  പണ്ട് ഒടിയന്‍ ഒരു ചര്‍ച്ചാ വിഷയം ആയിരുന്നു. പത്തു ഇരുപതു  വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പാണ് അതൊക്കെ നടന്നിരുന്നത്. ഞാന്‍ അവിടെയും ഇവിടെയും ഒക്കെ ആയി കേട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നല്ലാതെ , പൂര്‍ണമായ ഒരു അറിവ് എനിക്കും ഇല്ലായിരുന്നു.  ഇത്തവണ നാട്ടില്‍ രണ്ടു മാസം അവധിക്കു  പോയപ്പോള്‍  ഞങ്ങളുടെ പുതിയ വീടിന്‍റെ പണി നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന്‍ അവധി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോരുന്ന നവംബര്‍ മാസം വീട് കുടിയിരിക്കണം എന്ന കണക്ക് കൂട്ടലില്‍ പണി അങ്ങനെ നടക്കുന്ന നേരം, ഞാന്‍ പുതിയ വീടിന്റെ പരിസരങ്ങള്‍ വീക്ഷിക്കുന്ന തിരക്കില്‍ അകപ്പെട്ടു. പുലമാന്തോളിലെ പോലെ അല്ല, ഇവിടം വീടുകള്‍ കുറവാണ്. അയല്‍വാസികള്‍ അവിടുത്തെ പോലെ അടുത്ത് അടുത്ത് ഇല്ല എന്നത് മാത്രമേ ഒരു കുറവായി തോന്നുന്നുള്ളൂ. ഒരു ഭാഗത്ത് പരന്നു കിടക്കുന്ന നെൽപ്പാടങ്ങൾ, ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന കുന്നുകൾ, ചുറ്റും റബ്ബര്‍ എസ്റ്റേറ്റ്‌, പഴയ ഇടവഴികള്‍ , കൂട്ടം കൂട്ടമായി നടക്കുന്ന മയിലുകള്‍, എപ്പോളും ചെറിയ കാറ്റ്, കിളികളുടെ കല പില ശബ്ദം, പിന്നെ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ചെറുതും വലുതുമായ നിറയെ മരങ്ങള്‍ .അങ്ങനെ ചുരുക്കത്തില്‍ എനിക്ക് സ്ഥലവും ചുറ്റുവട്ടവും നന്നായി ബോധിച്ചു.  എല്ലാതും ചുറ്റുവട്ടത്ത് തന്നെ   ഉണ്ട് . കുറച്ചങ്ങു  നടന്നാല്‍ ടാറിട്ട റോഡ്‌   ഉണ്ട്, ചെറിയ കടകള്‍ അടുത്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും  ടൌണില്‍ പോകണമെങ്കിൽ   പുലാമാന്തോളിലേക്ക്  തന്നെ പോകണം എന്ന് മാത്രം. 

നമുക്ക് കാര്യത്തിലേക്ക് വരാം, ഈ ഒടിയന്‍ പണ്ട് ഒരുപാട് ശല്യം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന  സ്ഥലം ആയിരുന്നു  ഞങ്ങളുടെ പുതിയ വീടിന്‍റെ പരിസര പ്രദേശങ്ങൾ . ഇപ്പോള്‍ പക്ഷെ ഒടിയനും ഒടിയാത്തവനും ഒന്നും ഇല്ല. ചുമ്മാ ഒരു രസത്തിനു ഞാന്‍ ഒടിയനെ കുറിച്ച് കഥകള്‍ അന്വേഷിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ കിട്ടിയ വിവരങ്ങളിലൂടെ ഞാന്‍ ഒടിയന്‍ എന്ന ആശയത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. 

പണ്ട് കാലത്ത്, ജന്മിമാര്‍ താണ ജാതിയിലെ സ്ത്രീകളെയും കുടുംബത്തെയും പീഡിപ്പിച്ചിരുന്നു. പേടി കാരണം, കുടുംബ നാഥനും മറ്റ്  ആണുങ്ങളും  ജന്മിമാരെ എതിര്‍ത്തൊരു വാക്ക് പോലും പറയാറില്ലായിരുന്നു. ഒരുപാട് സഹനങ്ങള്‍ക്ക്‌  ഒടുവില്‍, ഒരിക്കല്‍  ഒരു പാണന്‍ കളിമണ്ണ് കൊണ്ട് ഒരു രൂപത്തെ ഉണ്ടാക്കി. ആ രൂപം അവര്‍ണ്ണന് ആരാധിക്കാന്‍ തരത്തില്‍  കറുത്ത രൂപം ആക്കുന്നതിന് വേണ്ടി, ആ രൂപത്തെ തീയിലിട്ടു കരിച്ചു. പിന്നീട് കരിങ്കുട്ടി എന്ന പേരില്‍ അതിനെ ഉപാസിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പാണന്റെ  ഉഗ്ര ഉപാസനയില്‍ ആ ശക്തി അവനു മുന്നില്‍ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു. 

തന്റെ ജാതിക്കാരെ ദ്രോഹിക്കുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കാനുള്ള  അപൂര്‍വ ശക്തി തങ്ങള്‍ക്കു തരാന്‍ പാണന്‍ കരിങ്കുട്ടിയോടു അപേക്ഷിച്ചു. പക്ഷെ അങ്ങനെ ഒരു വരം കൊടുക്കാന്‍ കരിങ്കുട്ടിക്കു അധികാരമില്ലായിരുന്നു. പകരം മറ്റൊരു അപൂര്‍വ ശക്തി കിട്ടാനുള്ള  വഴിയെ കുറിച്ച്  കരിങ്കുട്ടി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.  

പാണനെ അകാരണമായി ആരെങ്കിലും ദ്രോഹിക്കുകയാണെങ്കില്‍   അവരുടെ മുന്നില്‍   ഇഷ്ടമുള്ള ജീവിയുടെ രൂപത്തില്‍ ചെന്ന്  അവരെയെല്ലാം   ഉപദ്രവിക്കാനുള്ള ഒരു മരുന്നിനെ കുറിച്ചായിരുന്നു അത്. പക്ഷെ , മരുന്നിന്‍റെ ശക്തി രാത്രിയില്‍ മാത്രമേ ഫലിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് കൂടി കരിങ്കുട്ടി പാണനെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തി.  മരുന്ന് ഉണ്ടാക്കാനുള്ള വഴിയും  അത്ര എളുപ്പം ആയിരുന്നില്ല. എങ്കില്‍ക്കൂടി, എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടിയാലും ആ മരുന്ന്  ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ തന്നെ പാണന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അത് പ്രകാരം, ആദ്യം ഗര്‍ഭിണിയായ ഏതെങ്കിലും ഒരു അന്തര്‍ജനത്തെ  കണ്ടു പിടിക്കണം. പാണന്‍ അന്ന് തൊട്ടു അതിനായുള്ള അന്വേഷണം  ആരംഭിച്ചു. അങ്ങനെ പാലക്കാടു നിന്ന് വന്നു താമസിക്കുന്ന ഒരു ബ്രാഹ്മിണ കുടുംബത്തില്‍ ഒരു അന്തര്‍ജ്ജനം ഗര്‍ഭിണിയായി ഇരിക്കുന്നെന്നു പാണന്‍ അറിയാന്‍ ഇടയായി. ഇനി അവരെ കണ്ടു പിടിച്ചാല്‍ മാത്രം പോര, രാത്രി അവര്‍ വീടിനു പുറത്തിറങ്ങുന്ന സമയം നോക്കി അവരെ ബോധാരഹിതയാക്കണം. പിന്നീട് വയറു കീറി പ്രായം തികയാത്ത കുഞ്ഞിനെ ജീവനോടെ പുറത്തിറക്കി ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലണം. ആ കുഞ്ഞിന്‍റെ ശരീരം കൊണ്ടാണ് മരുന്നുണ്ടാകേണ്ടത്‌ എന്നാണത്രേ പാണന് കിട്ടിയ നിര്‍ദേശം. 

എന്തായാലും പാണന്‍ പറഞ്ഞ പോലെ ചെയ്യുകയും, ശേഷം ആ സ്ത്രീയുടെ ശവം ചാക്കില്‍ കെട്ടി പുലാമന്തോള്‍  പുഴയില്‍ എറിയുകയും ചെയ്തെന്നു കരുതുന്നു. ഇതൊരു കെട്ടു കഥയായി തോന്നിയേക്കാം.. പക്ഷെ പിന്നീട് സംഭവിച്ച  കാര്യങ്ങള്‍  ഇപ്പോള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന നാട്ടുകാര്‍ക്ക് വരെ ഓര്‍മ്മ  ഉണ്ട്. അന്നത്തെ പത്രങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന  വാര്‍ത്തകള്‍ വായിച്ചവരാരും   പേടിക്കാതിരുന്നിട്ടില്ല. 

 പാണന്‍ ആകെ ഉണ്ടാക്കിയ മരുന്ന് കണ്മഷി കൂടില്‍ ഇട്ടു വയ്ക്കാവുന്ന അത്രയുമേ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് കേള്‍വി. അതിന്‍റെ ഒരിത്തിരി മാത്രം എടുത്തു ദേഹത്ത് തൊട്ട്, ആരും കാണാത്ത ഇരുട്ടില്‍ പോയി ഉപാസിക്കും. ഇഷ്ടരൂപങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ നായ, പോത്ത്, ആട് എന്നിവ ആയിരിക്കും. പിന്നീട് നാട്ടില്‍ ഒരുപാട് കൊലപാതകങ്ങള്‍ നടക്കുകയുണ്ടായി. രാവിലെ പോലീസ് വന്നാല്‍ ഒരു തുമ്പ് പോലും ഉണ്ടാകില്ല. ഒടിയന്‍ കൊന്നതാണെന്ന് ആദ്യമൊക്കെ അവര്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ വിശ്വസിച്ചില്ല. പിന്നീട് അവരും ഒടിയനില്‍ വിശ്വാസം വന്നവര്‍ ആയി. അക്കാലത്ത് അന്നാട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു മുത്തച്ഛന്‍ ഒടിയനെ പേടിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഒരു വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു നാട്ടുകാര്‍ക്ക്. രാത്രി പാടത്ത് കൂടിയോ, ഇടവഴിയിലൂടെയോ നടന്നു വരുമ്പോള്‍ (ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുന്നവരെ മാത്രമേ ഒടിയന്‍ ആക്രമിക്കാറുള്ളൂ എന്ന് പറയുന്നു  ) കൈയില്‍ ചൂട്ട് അല്ലെങ്കില്‍ ചൂട് വെള്ളം പോലെ തൊട്ടാല്‍ പൊള്ളുന്ന വല്ലതും കൈയ്യില്‍ വക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഒടിയനു ചൂട് കൊണ്ടാല്‍ പിന്നെ യഥാര്‍ത്ഥ രൂപത്തിലേക്ക് മാറേണ്ടി വരുമെന്നതാണ് കാരണം.  

പാണന് പിന്നെ പിന്നെ ആരോടും എന്തും ചെയ്യാം എന്ന ധൈര്യം വന്നു. ജന്മിമാരുടെ പ്രതാപ കാലം കഴിഞ്ഞും പാണന്റെ  ആ കുടുംബത്തില്‍ നിന്ന് ആരോ ഈ മരുന്ന് പരീക്ഷിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് തൊട്ടാണ് നാട്ടുകാര്‍ക്ക് "ഒടിയന്‍ ശല്യം" തുടങ്ങിയത്. തനിക്കു ശത്രുത ഉള്ളവരോടും ഇല്ലാത്തവരോടും ഒടിയന്‍ ഒരു പോലെ പെരുമാറി . ആളുകളെ ഒറ്റയ്ക്ക് രാത്രിയില്‍ കണ്ടാല്‍  മിന്നല്‍ വേഗത്തില്‍ വന്നു മര്‍മം ഒടിച്ചു കളഞ്ഞും , മറ്റു മുറിവുകള്‍ എല്പ്പിച്ചും ഒടിയന്‍ ഒരു നാടിന്‍റെ സമാധാനത്തെ  ഇല്ലാതാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു.    

 ഒടിയന്‍, വേഷം കെട്ടി രാത്രി ആരെയെങ്കിലും ഒടിക്കാന്‍ വേണ്ടി പുറപ്പെട്ടു പോയാല്‍, പാണന്റെ ഭാര്യ ചൂട് വെള്ളം തിളപ്പിച്ച്‌ കാത്തിരിക്കും, രാവിലെ പാണന് തന്റെ സ്വന്തം രൂപം തിരിച്ചു കിട്ടണം എങ്കില്‍ തന്‍റെ പുരക്കു ചുറ്റും വലം വച്ച് ഭാര്യയെ ഉണര്‍ത്തി, അവള്‍ ചൂട്  വെള്ളം ഒടിയന്റെ  മേലില്‍ ഒഴിച്ചാലെ പഴയ രൂപം കിട്ടുമായിരുന്നുള്ളൂ. അതിനെ കുറിച്ച് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ ഒരുപാട് കഥകള്‍ പറയാനുണ്ട് പഴയ ആളുകള്‍ക്ക്. 

ഒരിക്കല്‍ പാണന്‍ രാത്രിയില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് മരുന്ന് കൈയില്‍ വച്ച് രൂപം മാറാന്‍ വേണ്ടി ഒരു പാറ പുറത്തുനിന്ന് മന്ത്രം ചെല്ലുന്നത്, നാട്ടിലെ ഒരു കള്ളന്‍ തെങ്ങിന്‍റെ മുകളില്‍ കള്ളു കുടിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍  കാണാന്‍ ഇടയായി. പോത്തിന്‍റെ  രൂപം ധരിച്ചു ഒടിയന്‍ ദൂരേക്ക്‌ ഓടി പോയ തക്കം നോക്കി, കള്ളന്‍ താഴെ ഇറങ്ങി വന്നു, പാറയുടെ മറവില്‍ വച്ചിരുന്ന മരുന്നില്‍ ഒരിത്തിരി എടുത്തു പാണന്‍ ചൊല്ലിയ മന്ത്രം ഉറക്കെ ചൊല്ലി. അതിശയം എന്ന് പറയണമോ , ആ മന്ത്രം ചൊല്ലി നിമിഷ നേരങ്ങള്ക്കു്ള്ളില്‍ നമ്മുടെ കള്ളുകുടിയന്‍ ഒരു പോത്തായി മാറി. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് ആലോചിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍  സമയമില്ല. കള്ളുകുടിച്ചതിന്റെ ആലസ്യം വക വക്കാതെ മുന്നേ ഓടിയ ഒടിയന് പിന്നാലെ വച്ച് പിടിച്ചു. 

പാവം നമ്മുടെ കള്ളുകുടിയന്‍ ഓടുന്ന വഴി പിന്നെ പുല്ലു മുളച്ചു കാണില്ല. പക്ഷെ ഒടിയന്റെ  ഒരു പൊടി  പോലും കാണാന്‍ നമ്മുടെ കള്ളുകുടിയന്‍ പോത്തിന് സാധിച്ചില്ല. ഇനി ഇപ്പൊ എങ്ങനെ പഴയ രൂപത്തില്‍ തിരിച്ചെത്തും? കള്ളുകുടിയന്‍ വീണ്ടും ഓടാന്‍ തുടങ്ങി. ഓടി ഓടി എടപ്പലം  (പേരടിയൂരിനു  സമീപം ഉള്ള മറ്റൊരു സ്ഥലം) ഭാഗത്തെ ഒരു പറങ്കി കാട്ടില്‍ ഒടിയന്‍ ആരെയോ നോക്കി നില്ക്കു ന്നത് കണ്ടു. പിന്നില്‍ ആരോ ഓടി വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഒടിയന്‍ കാണുന്നത് തനിക്ക് നേരെ ഓടി അടുക്കുന്ന മറ്റൊരു പോത്തിനെ ആണ്. ഒടിയന്‍ ഒന്ന് അമ്പരന്നു കൊണ്ട് ,സര്‍വ ശക്തിയും സംഭരിച്ചു ഓടടാ ഓട്ടം.

 ഒരു പോത്തിന് പിന്നാലെ മറ്റൊരു പോത്ത് അങ്ങനെ ഓടുന്നു.. പാടം, തോട് എന്നീ സ്ഥലങ്ങളിലൂടെ ഒക്കെ രണ്ടു പോത്തുകളും ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്ന് എന്ന നിലയില്‍ ഓടി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയത്ത്  ഒടിയന്‍ ആലോചിച്ചു  - ഇവനാര് ? എന്റെ പിന്നാലെ ഓടുന്നതെന്തിനു ?' . ഇന്നിനി ഒന്നും വേണ്ട നേരെ വീട്ടിലേക്കു വച്ച് പിടിക്കാം.  '.  ഒടിയന്‍ വീടെത്തി. പിന്നാലെ നമ്മുടെ കള്ളുകുടിയനും ക്ഷീണിച്ചു വലഞ്ഞ് ആടിയാടി  ഒരു പരുവത്തില്‍    എത്തി. 

പതിവിലും നേരത്തെ ഇന്ന് ഭര്‍ത്താവ്   വേഷം മാറാന്‍ വന്നതറിഞ്ഞ് ചൂട് വെള്ളം എടുത്തു പുരക്കു പുറത്തിറങ്ങിയ ഭാര്യ കണ്ടത് വീടിനു വലയം വച്ച് ഓടുന്ന രണ്ടു പോത്തുകളെ ആണ്. സംശയിച്ചു നില്‍ക്കാതെ ഉടനെ തന്നെ രണ്ടിന്‍റെ  പുറത്തേക്കും ചൂട് വെള്ളം ഒഴിച്ചു . രൂപം വീണ്ടു കിട്ടിയ കള്ളുകുടിയന്‍ താന്‍ ഇതേതു സ്ഥലത്താണ് എന്ന് പോലും നോക്കാതെ ജീവന്‍ തിരിച്ചു കിട്ടിയ വെപ്രാളത്തില്‍ എങ്ങോട്ടോ ഓടിപോയി എന്ന് പറയപെടുന്നു.

കഥകള്‍ ഇങ്ങനെ പലതും കേട്ടെങ്കിലും ഞാന്‍ ഇതിലൊന്നും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല എന്ന  മട്ടില്‍ പണി നടക്കുന്ന വീട്ടില്‍ എന്നും വന്നു പോകാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ ഉച്ചക്ക് ഞാന്‍ വീടിനു പുറത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ  ഒരു അമ്മൂമ്മ അതിലെ വന്നു എന്നോട് എന്തൊക്കെയോ  ചോദിച്ചു. എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല. ഞാന്‍ അവരോടു അങ്ങോട്ട്‌ കുറച്ചു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ചെവിയില്‍ കൈ വച്ച് അവര്‍ക്ക് ഒന്നും കേള്‍ക്കാന്‍  സാധിക്കില്ല  എന്ന് ആംഗ്യം  കാണിച്ചു. അപ്പോള്‍ തിരിച്ചു ഞാനും ആംഗ്യം  കാണിച്ചു കൊണ്ട്  ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ പുതുതായി താമസിക്കാന്‍ വന്നവര്‍ ആണ് എന്ന് പറഞ്ഞു. അവര്‍ എന്തൊക്കെയോ പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞു താഴെ വഴിയിലൂടെ നടന്ന് ദൂരെ കുന്നിനു താഴെ പാടത്തിനരികിൽ കാണുന്ന  ഒരു ഓട്  മേഞ്ഞ വീട്ടിലേക്കു കയറി പോയി. ഞങ്ങളുടെ വീട് ഒരു കുന്നു പോലെ ഉള്ള സ്ഥലത്തായത് കൊണ്ട് ഈ അമ്മൂമ്മയുടെ  വീട് അവിടുന്ന് നോക്കിയാല്‍ കാണാന്‍ സാധിക്കും.

 അന്ന് വൈകീട്ട് ആറു മണി കഴിഞ്ഞു കാണും. പണിക്കാര്‍ എല്ലാം പോയതിനു ശേഷം ഞാന്‍ ഗേറ്റ് പൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി. നാശം പിടിക്കാന്‍ നല്ല മഴയും തുടങ്ങി. ബൈക്ക് സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌  ‌ ചെയ്യാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌  ‌ ആയില്ല. ദൂരെ നിന്ന് ആ പഴയ അമ്മൂമ്മ ഒരു പോത്തിനെ  കെട്ടഴിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു. എന്‍റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവരോടു വയസ്സ് കാലത്ത് (വയസ്സയെന്നാലും നല്ല ആരോഗ്യം ഉണ്ട് അമ്മൂമ്മക്ക്) മഴ കൊള്ളണ്ടാ  എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും അവര്‍ അത് കേള്‍ക്കാതെ  നടന്നു പോയി.  അവരുടെ പിന്നാലെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ആ പോത്തും. 

ബൈക്ക് സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌  ആകുന്ന ലക്ഷണം കാണുന്നില്ല. ഞാന്‍ ഒരു ഇറക്കം വരെ തള്ളി കൊണ്ട് പോയി. പിന്നെ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌  ആയപ്പോള്‍ ബൈക്കില്‍ മഴ  നനഞ്ഞു പുലാമന്തോളിലെ വീട്ടിലേക്കും പോയി.

 കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം , കുടിയിരിക്കലിനു രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം മുന്‍പേ തന്നെ  പന്തല് പണിക്കാര്‍ വന്നു. പന്തല് കെട്ടുന്നതും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അമ്മൂമ്മ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു. 

 "എന്താ ഇപ്പൊ ഈ വഴി ഒന്നും കാണാറില്ല എവിടെയായിരുന്നു " അവരോട് ഞാൻ  ചോദിച്ചു.

 മുറുക്കാന്‍ കറ പിടിച്ച പല്ല് കാണിച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്നോട് ഒന്നും പറയാതെ  എന്നത്തേയും പോലെ താഴെക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ  അവർ ദൂരെയുള്ള അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു  പോയി .  

ഇതെല്ലാം കണ്ടു നിന്നിരുന്ന പന്തല് പണിക്കാരിൽ ഒരാൾ  എന്‍റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. എന്നിട്ട് മെല്ലെ എന്നോടായി ചോദിച്ചു .

 "അവര്‍ ആരാണ് എന്ന് അറിയുമോ നിനക്ക് ?, അവരോട്  അധികം അടുപ്പവും വേണ്ട പ്രശ്നത്തിനും പോകണ്ട . "

"അതെന്താ നിങ്ങൾ  അങ്ങനെ പറയുന്നത് . അതൊരു പാവം സ്ത്രീയല്ലേ ? "

"ഹും .. ഇവര് പാവമായിരിക്കാം . പക്ഷെ , ഇവരുടെ ഭർത്താവാണ് പണ്ടത്തെ ഒടിയന്‍ കേസിലെ പ്രധാന പ്രതി. പണ്ട് ഒരുപാട് പേരെ ഒടിയന്‍ വേഷം കെട്ടി വന്നു കൊന്നിട്ടുണ്ടത്രെ ഇവരുടെ ഭർത്താവ്. പിന്നൊരിക്കൽ ഇവരുടെ ഭര്‍ത്താവാണ്   ഒടിയന്‍ എന്ന് മനസിലാക്കി നാട്ടുകാര്‍ ഇവരുടെ കുടുംബക്കാരുടെ അടക്കമുള്ളവരുടെ വീടുകള്‍ കേറി അവിടത്തെ ആണുങ്ങളെയെല്ലാം   തല്ലി പതം വരുത്തി വിട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നാണു പഴയ ആളുകൾ പറഞ്ഞു കേൾക്കുന്നത് . നാട്ടുകാര്‍ ഇവരെ അന്ന്   ഒതുക്കിയതാണ്. ഒരുപാട് മന്ത്ര പരിപാടികള്‍ ഒക്കെ അറിയുന്ന കൂട്ടരാണ് . പണ്ട് ഞങ്ങളുടെ അച്ഛന് നേരെയൊക്കെ ഇവരുടെ ആക്രമണം  ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് . അതും പാതി രാത്രിയില് . " പന്തല് പണിക്കാരൻ പഴയ ഓർമ്മകൾ   ഓരോരോന്നായി   ചികഞ്ഞെടുത്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഇത് കേട്ട് തീർന്ന നേരം എന്‍റെ  ചെവിയുടെ ഇരു ഭാഗത്തിലൂടെ രണ്ടു പക്ഷികള്‍ പറന്നു പോയി. അതിശയം കാണിക്കാതെ ഞാന്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

"അതൊക്കെ പണ്ടത്തെ ഓരോ കെട്ടു കഥകളല്ലേ? ഇപ്പൊ ആരെങ്കിലും ഇതൊക്കെ..." പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിച്ചില്ല, എന്‍റെ  തൊണ്ടക്കുള്ളില്‍  എന്തോ കാറ്റ് കുടുങ്ങി സംസാരം നിര്‍ത്തി.

പന്തല് പണിക്കാരൻ  ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു " ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ അങ്ങിനത്തെ കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ല. ഇവരുടെ മക്കള്‍ ഒക്കെ ഇപ്പൊ ഇവിടത്തെ വല്ല്യ സഖാക്കന്മാരാ. അങ്ങനെയുള്ള സ്ഥിതിക്ക് നാടിനു നിരക്കാത്തതൊന്നും അവര്‍ ചെയ്യുമായിരിക്കില്ല. എന്നാലും നമ്മളായിട്ട് വെറുതെ അവരെ വെല്ലു വിളിക്കാനൊന്നും പോകണ്ട. പഴയ മന്ത്രങ്ങളും തന്ത്രങ്ങളും ആ മരുന്നും ഒക്കെ ചിലപ്പോള്‍ ഇവരുടെ ആരുടെയെങ്കിലും കയില്‍ ഉണ്ടെങ്കിലോ ?"

ഇത്രയും  പറഞ്ഞു നിർത്തി കൊണ്ട് അയാൾ പന്തല് പണിയുടെ തിരക്കിലേക്ക്   മടങ്ങി പോയി. ഞാനാകട്ടെ  ഒടിയന്റെ  കഥയും വേണ്ട കവിതയും വേണ്ട എന്ന തീരുമാനത്തിലും എത്തി.

വീട് കുടിയിരിക്കലിന്റെ ക്ഷണം ആ നാട്ടിലെ ഒരു വിധപ്പെട്ട എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ  ഈ അമ്മൂമ്മയുടെ വീട്ടുകാരെല്ലാം  കുടിയിരിക്കലിനു വന്നിരുന്നു. അമ്മൂമ്മ മാത്രം വന്നില്ലാ എന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചതെ ഉള്ളൂ, തിരക്കിനിടയില്‍ എന്നെ അമ്മൂമ്മ വന്നു കൈ കൊണ്ട് തൊട്ടു വിളിച്ചു. ഞാന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവരെ സ്വീകരിച്ചു എന്നിട്ട് വീട്ടില്‍ അന്ന് വന്നിരിക്കുന്ന മറ്റു വൃദ്ധരായവരുടെ  കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു ഗ്ലാസ്‌ പായസവും കൊടുത്തു ഇരുത്തി. പിന്നെ ഞാന്‍ മുങ്ങി.

  രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു . പുതിയ വീട്ടില്‍. പരമ സുഖം. നല്ല കാലാവസ്ഥ. സന്ധ്യക്ക് ഞാന്‍  ബൈക്ക് എടുത്ത്  പുലാമന്തോള്‍ ധന്വന്തരി അമ്പലത്തില്‍ പോയി തൊഴുതു മടങ്ങും വഴി മനക്കിലെ  പടിപ്പുരയുടെ ഭാഗത്ത്‌ കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ ലാത്തിയടിച്ചു ഒരുപാട് നേരം ഇരിക്കുക പതിവായിരുന്നു.  ഒരു ദിവസം പതിവ് ലാത്തിയടി കഴിഞ്ഞപ്പോളെക്കും  പതിനൊന്നു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.   കഷ്ടി അഞ്ചു കിലോ മീറ്റര്‍ ദൂരം മാത്രമേ പഴയ വീട്ടില്‍ നിന്നും പുതിയ വീട്ടിലെക്കുള്ളൂ. ഞാന്‍ ബൈക്ക് സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌  ചെയ്തു. സമയം 11. 15 കഴിഞ്ഞു. 

നല്ല തണുപ്പ്. ചെറിയ മഴ ചാറ്റല്‍ കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ  ബൈക്കില്‍  നിലാവത്ത് പോകാന്‍  നല്ല രസം. ചന്തപ്പടി- കരിങ്ങനാട് എത്തി, ബൈക്ക് വലത്തോട്ട് വെട്ടിച്ചു കയറ്റി. അതിലൂടെയും ഞങ്ങളുടെ പുതിയ വീട്ടിലേക്കു പോകാം. റോഡില്‍ ഒരു വെട്ടം പോലുമില്ലെങ്കിലും ഹെഡ് ലൈറ്റിനു നല്ല വെളിച്ചം. റോഡിനു രണ്ടു ഭാഗം പാടവും ഒരു ആള്‍ താമസവും ഇല്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലത്ത് , മഴ ചാറ്റല് കൊണ്ട് ഞാന്‍ ബൈക്കില്‍ ഇറക്കം ഇറങ്ങി വരുന്ന സമയത്ത് ഹെഡ് ലൈറ്റ് മങ്ങി കത്താന്‍ തുടങ്ങി. ഹോണ്‍ ചെക്ക്‌ ചെയ്തപ്പോള്‍ അതും കുറവ്.. വണ്ടി ചെറിയ ഒരു പുള്ളിങ്ങോടെ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. പാടത്തിന്റെ  അരികില്‍ ബൈക്ക് നിര്‍ത്തി ഞാന്‍ ഇറങ്ങി.

  

   ബൈക്ക് നിന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് കുറച്ചു നേരം ഞാന്‍ ചുറ്റുപാടും നോക്കി. സ്ഥലവും സമയവും പന്തിയല്ല എന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നിലാവിനും മഴക്കും ഞാന്‍ നേരത്തെ പറഞ്ഞ ഭംഗി ഇപ്പോള്‍ ഇല്ലാ എന്ന് തോന്നുന്നു. ആളും അനക്കവുമില്ലാത്ത ആ സ്ഥലത്ത് കൂടി    ബൈക്ക് കുറച്ചു നേരം തള്ളി, പിന്നെ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആയപ്പോള്‍ ആശ്വാസമായി . നായ്ക്കളുടെ ഓരിയിടല്‍ കേള്‍ക്കുന്നു. എല്ലാം എന്റെ തോന്നലുകള്‍ ആയിരിക്കാം. വീടിനടുത്ത്‌ ബൈക്ക് എത്താറായി. 

വീട് കാണാവുന്ന ദൂരത്തില്‍ ആണെങ്കിലും  മഴ നനഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒരു ഇടവഴിയിലൂടെ വേണം ബൈക്ക് ഓടിച്ച് ആ  കുന്നിന്‍റെ മുകളില്‍ എത്താന്‍.,. ഇടവഴിയുടെ ഒരു വളവില്‍ ബൈക്ക് ലൈറ്റില്‍ പൊന്തയില്‍ ചെടികളുടെ ഇളക്കം കണ്ടു ഞാന്‍ ഞെട്ടി. അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് അമ്മൂമ്മയുടെ പോത്ത്  മഴ നനഞ്ഞു കൊണ്ട്  പുല്ല്   തിന്നുന്നതാണ് . ബൈക്കിന്‍റെ വെളിച്ചത്തില്‍ അതിന്റെ കറുപ്പ് നിറം തിളങ്ങുന്നു.     പെട്ടെന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി എങ്കിലും പേടിക്കാതെ അതിനെ മറി കടന്ന് കൊണ്ട് ഞാൻ വീട്ടിനു മുന്നിലെത്തി. 

പോത്ത്  തൊഴുത്തില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നതാണോ? ഞാൻ സംശയിച്ചു. ദൂരെ അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍ പുറത്തെ ബള്‍ബ്‌ മാത്രം കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  ഞാൻ ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി പോത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. എന്നിട്ട്  പോത്തിന്റെ  കഴുത്തിലെ കയറു പിടിച്ചു വലിച്ചു, ശേഷം അതിനെ  താഴെ വഴിയിലേക്കായി   ഉന്തി തള്ളി  അയച്ചു. അപ്പോളേക്കും എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നും എനിക്ക് ഫോണ്‍ വന്നു വേഗം വരാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട്.  ആ  സമയം കൊണ്ട്  ഞാന്‍  വീടിനു മുന്നില്‍ എത്തിയിരുന്നു. രാത്രി ഭക്ഷണം വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ കിടക്കാന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ ആ പന്തല് പണിക്കാരൻ അന്ന് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി ഓര്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ശേ , വെറുതെ ആ പോത്തിനെയൊന്നും തൊടാനും പിടിക്കാനുമൊന്നും പോകേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി. 

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ  ഉമ്മറത്ത്‌ ചായ കുടിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോള്‍  അമ്മൂമ്മയുടെ  പേരക്കുട്ടികൾ  സ്കൂളില്‍ പോകുന്നത് കണ്ടു. ഞാന്‍ അവരോട് ചോദിച്ചു.

 "എന്താ ഇന്നലെ  പോത്തിനെ തൊഴുത്തിൽ   കെട്ടാന്‍ മറന്നോ ? ഇന്നലെ രാത്രി ഞാനാ അതിനെ  നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് ഉന്തിത്തള്ളി തിരിച്ചാക്കിയത്  " 

 "അതിനു ഞങ്ങക്ക്  അങ്ങനെ ഒരു പോത്തും  പശും  ഇല്ലല്ലോ , ആട് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. പണ്ട് ഒരു എരുമ  ഉണ്ടായിരുന്നു" . അതും പറഞ്ഞ് , അവർ  സ്കൂളിലേക്ക് പോകാനുള്ള തിടുക്കത്തില്‍ ദൂരേക്ക് നടന്നകന്നു. 

അപ്പോള്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ കണ്ടതാണല്ലോ അമ്മൂമ്മ പലപ്പോഴും ആ പോത്തിനെ  പിടിച്ചു നടക്കുന്നത്. അത് ആരുടെ ആയിരിക്കും? ഞാന്‍ ആകെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.

എന്‍റെ അവധി കാലം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.  ഒടിയന്‍ ചിന്തകള്‍ക്ക്  തൽക്കാല വിരാമമിട്ടു കൊണ്ട്  പ്രവാസിയുടെ ഊരി വച്ച പഴയ കുപ്പായം ഇട്ടു കൊണ്ട് രണ്ടു ദിവസത്തിനു ശേഷം   ഞാന്‍  എയര്‍ പോര്‍ട്ടില്‍  എത്തി. രാത്രി ആയിരുന്നു യാത്ര, വിമാനം പൊങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. . ഞാന്‍ ഒടിയനെ കുറിച്ച് ഒന്ന് കൂടി സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍  തുടങ്ങി. എന്‍റെ ഭാവനയില്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും ഒടിയനെ അന്ന് കണ്ടു. എന്‍റെ പിന്നാലെ എന്നെ തിരഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഒടിയന്‍ ഒരു പോത്തിന്‍റെ  വേഷം ധരിച്ചു അതാ റണ്‍വേ  കടന്നു എന്നെ നോക്കി  ഓടി ഓടി വരുന്നു. വിമാനത്തിന്‍റെ  ജനാലക്കരികില്‍ ഇരിക്കുന്ന എന്നെ കണ്ട മാത്രയില്‍ പോത്തിന് ദ്വേഷ്യം കൂടി. പക്ഷെ വിമാനത്തിന്‍റെ സ്പീഡ് പോത്തിനുണ്ടാകുമോ? ആ ധാരണയും തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് പോത്ത് എന്‍റെ ജനാലക്കു താഴെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. പൊടുന്നനെ  വിമാനം പൊങ്ങി പറന്നു.  മേലോട്ട് പൊങ്ങി പറന്ന വിമാനം  നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന  പോത്തിനെ ഞാന്‍ ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോട് കൂടെ  ജനാലയിലൂടെ നോക്കി. 

പിന്നെ ആ പോത്ത് ഭൂമിയിലെ ഒരു കറുത്ത പൊട്ടായി ചെറുതായി പോകുന്ന പോലെ തോന്നി. ഞാന്‍ ചെറുതായൊന്നു മയങ്ങി. രാത്രി 12 മണി കഴിയും  ഷാര്‍ജാ  എയര്‍ പോര്‍ട്ട്‌ എത്താൻ. അവിടെ നിന്ന് എനിക്ക് അൽ ഐന്‍ പോകണം. അടുത്ത ദിവസം മുതല്‍ വീണ്ടും പ്രവാസിയാകാന്‍   ഞാന്‍ തയ്യാറെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.     അങ്ങിനെ ജനാലയിലൂടെ വിമാന ചിറകിലെ  മിന്നുന്ന ലൈറ്റ് നോക്കി  ഓരോന്നും ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കറുത്ത രൂപത്തെ കണ്ട പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. വിമാന ചിറകുകളുടെ  ഒപ്പം അതേ വേഗതയിൽ  തന്നെ പറക്കുന്ന ഒരു പോത്ത്. ഞാന്‍ അതിശയിച്ചു പോയി.  വലിയ ചിറകുകളുമായി പറക്കുന്ന ആ പോത്ത് എന്നെ തേടി തന്നെ ആണെന്ന് ഉറപ്പ്. എയര്‍ പോര്‍ട്ട്‌ എത്തും വരെ ഞാന്‍ ശ്വാസം പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. 

ഷാര്‍ജയില്‍  ഇറങ്ങിയ നേരം ഞാന്‍ പോത്തിനെയും ആടിനെയും ഒന്നും കണ്ടില്ല.  അൽ  ഐന്‍ എത്തി. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഞാൻ എല്ലാം മറന്നതായിരുന്നു. അങ്ങിനിരിക്കെ   ഒരു ഒഴിവു ദിവസം ഞാന്‍ കൂട്ടുകാരുമായി  യാദൃശ്ചികമായി  അൽ  ഐനിലെ പശു ഫാമിലേക്ക്  പോയി. ,അവിടെ പശുക്കള്‍ക്കിടയില്‍  ഒരു എരുമയെ കണ്ടതും എനിക്ക് സംശയമായി   പറന്നു വന്ന ആ പോത്താണോ  രൂപം മാറി എരുമയായി ഇവിടെ. ഒക്കെ എന്‍റെ തോന്നലുകളായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം, രണ്ടു  ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ എനിക്ക് അബു ധബിയിലേക്ക് സ്ഥലം മാറ്റം കിട്ടുകയുണ്ടായി.  

അബുധാബി അല്‍ ഐനെ പോലെ അല്ല. കെട്ടിടങ്ങളുടെ തിക്കുംതിരക്കും ആളുകളുടെ പരക്കം പാച്ചിലുകളും കൂടുതലാണ്.  സ്ഥലം മാറിയതിന്റെ  ഭാഗമായുണ്ടായ  ബോറടി മാറ്റാനായി ഞാൻ വീണ്ടും ചില നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു.  താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തിന് ചുറ്റും ഒരുപാട് പൂച്ചകളെ കാണാറുണ്ടായിരുന്നു. റോഡിൽ വച്ചിട്ടുള്ള വേസ്റ്റ് ബാസ്ക്കറ്റിലെ  ഭക്ഷണ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍   കഴിക്കാന്‍ വരുന്ന പൂച്ചകള്‍ ആണ് അവരെല്ലാം. മിക്ക   പൂച്ചകളും സമൃദ്ധമായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത്‌ മൂലം തടിച്ചുരുണ്ട്  ഒന്ന്  ഓടാന്‍ പോലും സാധിക്കാത്ത രീതിയിലുള്ള കോലത്തിലാണ്. ആ കാലത്ത് ഉറക്കം കിട്ടാത്ത ചില രാത്രികളില്‍,  ദൂരെ നിന്ന്  എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ ചില പൂച്ചകള്‍ വികൃത  ശബ്ദത്തില്‍ കരയുന്നത്  ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. 

 ഒരു ദിവസം രാത്രി പതിവ്  പോലെ ബാക്കിയുള്ള  ഭക്ഷണ  സാധനങ്ങള്‍ വെയ്സ്റ്റ്  ബാസ്ക്കറ്റില്‍ ഇടുന്നതിനു വേണ്ടി പോയതായിരുന്നു  ഞാന്‍. പതിവായി ആ ഭാഗത്ത്  വന്നു പോകാറുള്ള    പൂച്ചകളെ സസൂക്ഷ്മം ശ്രദ്ധിക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ കണ്ടു പരിചയമില്ലാത്ത  ഒരു പുതിയ പൂച്ചയും കൂടി എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഗൾഫ് പൂച്ചകളുടെ ശരീരപ്രകൃതിയില്ലാത്ത  ഒരു കറുത്ത പൂച്ച. കൂരിരുട്ടിന്‍റെ കറുപ്പ്  നിറമുള്ള ആ പൂച്ച അതിന്‍റെ തിളങ്ങുന്ന പച്ച കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് ആരെയോ തിരയുന്ന പോലെ തോന്നി പോയി.  പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞ   അതിന്‍റെ പച്ച കണ്ണുകളിലേക്കു ഞാനും കുറച്ചു നേരം നോക്കി നിന്നു. ആ കണ്ണുകളില്‍ ശക്തമായ ഒരു തിരച്ചില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തിനു വേണ്ടി ആയിരിക്കും അത്? ആരെയാണ് ശരിക്കും അത് തിരയുന്നുണ്ടാകുക? ഇനി എന്നെ തന്നെയാണോ ? എന്‍റെ സംശയങ്ങള്‍ കൂടി കൂടി വരുന്നു.  ഇനിയൊന്നും സംശയിക്കാനില്ല, ഇത്  ഒടിയന്റെ പുതിയ  വേഷം തന്നെയായിരിക്കാം. ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. 

 ഒടിയന്‍ കഥകള്‍ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുന്നില്ല. അറബി നാട്ടിലെ ഒടിയന്‍ കഥകളുമായി ആരെങ്കിലും  ഇനിയും വരും. നിങ്ങളും സൂക്ഷിച്ചോ, ഇരുട്ടിന്‍റെ    മറവില്‍ നിങ്ങളോടെന്തോ പറയാന്‍ ഒടിയന്‍ നിങ്ങളെ തേടിയും നടക്കുന്നുണ്ടാകും . ഇവിടെ അല്ല. ദാ..നിങ്ങളുടെ തൊട്ടു  പുറകില്‍ തന്നെ . ബുഹ്‌ ഹഹ്ഹ !!! 

- pravin-